Schouder aan schouder: Kanker counteren met een buddy aan je zijde

Kelly: 'Aan Sofie kan ik alles kwijt, dat betekent veel voor mij.'
Kelly Vanlangenaker en buddy Sofie Moors
Uit Leven, editie 88, september 2020

Kelly Vanlangenaker (28) heeft er een heftige periode op zitten. Een zware behandeling van botkanker liet sporen na. Ze verloor de mobiliteit in haar linkerarm, en bijgevolg ook haar job en bewegingsvrijheid. Als jonge mama mist ze contact met anderen. Sofie Moors (33), zelf mama, biedt haar een luisterend oor en vertelt over haar engagement als buddy.

Auteur: Maaike Van Melckebeke - Fotograaf: Filip Claessens
kvsm-1

Kelly: ‘In 2017 kluste ik bij in de bakkerij van mijn broer. Op een nacht botsten we tegen elkaar op. Omdat de pijn in mijn schouder bleef aanhouden, werd ik doorgestuurd voor foto’s. Op 1 juni mocht ik bij de dokter. Toen ik een fles water en doos tissues zag staan, wist ik dat ik slecht nieuws zou krijgen.’

‘Ze hadden een kwaadaardige tumor in mijn arm ontdekt. Botkanker. Er volgden acht zware maanden. Eerst chemo, dan een operatie waarbij ze een deel van mijn bot hebben weggenomen en vervangen door donorweefsel. Vervolgens weer chemo. Op het einde zat er ik er niet alleen fysiek, maar ook emotioneel helemaal door.’

‘Mijn laatste chemo dateert ondertussen van januari 2018, maar het werd nooit meer helemaal hetzelfde. Voor de diagnose woonde ik alleen, nadien moest ik noodgedwongen weer even intrekken bij mijn ouders. Mijn arm kan ik nog amper gebruiken. Het donorbot groeit niet goed aan mijn eigen bot. Er volgt nog een nieuwe operatie, maar het is afwachten hoe ik daaruit zal komen. Ondertussen kan ik niet autorijden en verloor ik om medische redenen mijn job als poetshulp, iets wat ik heel graag deed. Sommige klanten stuurden me tijdens de behandeling wel berichtjes, maar dat contact verwaterde. Dat deed pijn. Ik ben nog jong, ik wil niet hele dagen thuis zitten.’

Mooi afscheid

kvsm-2

Sofie: ‘Ik heb van dichtbij meegemaakt wat kanker teweegbrengt. Mijn mama kreeg in 2010 de diagnose. Samen hebben we alle fases doorlopen: de donderslag bij heldere hemel, de vragen en onmacht, goed nieuws en slecht nieuws, haar sociale kring die stilletjes aan krimpt. Zoiets kan je moeilijk uitleggen aan iemand die het nog niet heeft meegemaakt.’

‘Drie jaar geleden is mijn mama overleden. Het klinkt misschien vreemd, maar ze heeft een heel mooi afscheid gehad. Thuis, met al haar geliefden rond haar. Ik was een lastige puber, we waren lang als water en vuur. Die laatste jaren zijn we naar elkaar toegegroeid. Omdat ik zelf mama werd, maar ook haar ziekte en het mooie afscheid hebben ons dichter bij elkaar gebracht. Op het einde zei ze: je kunt zien dat je niet in de zetel gaat liggen treuren! (lacht) Dat heeft me gesterkt in het idee dat ik iets positiefs moest doen met die ervaring.’

‘Naar het einde toe, wanneer we wisten dat het écht gedaan was, hebben we ons meer en meer opengesteld voor hulp. In het begin denk je: we kunnen het wel alleen. Om aan het einde te beseffen: nee, dat kunnen we niet. Mijn mama heeft veel gehad aan Alegria, een inloophuis voor kankerpatiënten in Turnhout. De coördinator van Alegria sprak me over de buddywerking van Kom op tegen Kanker. Dat voelde als iets voor mij en zo ben ik erin gerold.’

Onverwacht zwanger

Ik hoorde voor het eerst over de buddywerking van Kom op tegen Kanker op vakantie in het Gezondheidscentrum Koninklijke Villa in Oostende, eind 2018. Het sprak me meteen aan. Gewoon iemand om af en toe mee weg te gaan en om mee te praten: ik had daar nood aan.

Kelly: ‘Ik hoorde voor het eerst over de buddywerking van Kom op tegen Kanker op vakantie in het Gezondheidscentrum Koninklijke Villa in Oostende, eind 2018. Het sprak me meteen aan. Gewoon iemand om af en toe mee weg te gaan en om mee te praten: ik had daar nood aan. Tegen mijn naasten durf ik niet altijd zeggen hoe ik me echt voel. Mijn familie heeft al genoeg meegemaakt, ik wil hen wat sparen.’

‘Ik werd gekoppeld aan een fijne buddy. We spraken een paar keer af, het klikte, maar na enkele maanden zette ze wegens tijdsgebrek het contact stop. Dat vond ik spijtig. De laatste keer dat we afspraken, heb ik nog net kunnen vertellen dat ik zwanger was.’

‘De zwangerschap was een grote verrassing. Op doktersadvies liet ik na de behandeling mijn spiraaltje wegnemen, zodat ze konden zien wat mijn hormonen zouden doen. Weinig, zo bleek. Wilde ik een kindje, zo kreeg ik te horen, dan zou ik op korte termijn moeten starten met ivf. Enkele maanden later had ik last van buikpijn, misselijkheid en vermoeidheid. Ik kon geen koffie meer verdragen. “Je bent zwanger!”, zei mijn zus. Ik geloofde het niet tot ik de test in mijn handen had. Na een echo bleek ik al zestien weken ver.’

‘Uiteraard was ik blij, maar ik zat ook met vragen. De laatste chemobehandeling was nog maar 1,5 jaar geleden, zou mijn lichaam dat wel aankunnen? Zou ik na die emotionele rollercoaster wel een goede mama zijn? En wat met mijn relatie? We waren nog maar enkele maanden samen … Toen Katleen Schiepers van de jongerenwerking van Kom op tegen Kanker me een nieuwe buddy voorstelde, iemand die zelf mama was, ging ik akkoord. Met een bang hartje wel, want het is niet gemakkelijk om jezelf opnieuw open te stellen.’

Motorcross

kvsm-3

Sofie: ‘Begin dit jaar hebben we voor het eerst afgesproken: in een cafeetje bij Kelly in de buurt. Dat is een beetje onwennig, maar Katleen was mee om het ijs te breken. Er was meteen een klik: Kelly komt uit een motorcrossfamilie. Mijn papa, broer en nonkel deden ook allemaal aan cross. Na dat eerste drankje hebben we wat berichtjes gestuurd en zijn we samen gaan ontbijten. Dat was heel gezellig. Kort daarna is Kelly bevallen van haar zoontje, Jack. Ik ben langsgegaan met bloemetjes en heb aangegeven dat ik er was als ze me nodig had, maar dat ik mezelf niet zou opdringen. Na zo’n bevalling wordt je deur sowieso al platgelopen …’

Kelly: ‘Ik keek er naar uit om samen met de kindjes naar de motorcross te gaan, maar corona gooide roet in het eten. Gelukkig hield Sofie contact. We stuurden berichtjes naar elkaar - ik vraag haar weleens om advies over de baby - of we babbelden via FaceTime. Dat was welkom, want het waren heftige weken. Het ziekenhuis stelde mijn onderzoeken uit omwille van de coronacrisis, mijn papa werd in het ziekenhuis opgenomen met een hersenbloeding en kort daarna kreeg mijn vriend een gevaarlijke pancreasontsteking.’

Sofie: ‘Het was frustrerend om vanop afstand te zien hoeveel pech Kelly had. Dat ik haar op zijn minst moed kan inspreken, daar haal ik voldoening uit. Het is soms wat zoeken, maar ik kan gelukkig zelf rekenen op goede begeleiding. Het is niet zo dat je als buddy een brochure in je handen krijgt geduwd en je vervolgens je plan moet trekken. Er was een fijne tweedaagse opleiding in Brussel en Katleen belt ons regelmatig op om te horen hoe het gaat. Dat vind ik fijn, we worden niet aan ons lot overgelaten. ‘

Kelly: ‘Enkele weken geleden stonden hier plots bloemen voor de deur, met een kaartje. Van Sofie. Haar woorden dat Jack geluk heeft met een mama zoals ik, hebben me echt geraakt. Dat deed zoveel deugd. Niet dat mijn familie dat niet zegt, maar van iemand anders neem je dat toch gemakkelijker aan.’

Twaalf stielen

Het voelt ongelofelijk goed om iemand op deze manier te helpen. Ik hoop nog jonge mensen te kunnen helpen en als het van mij afhangt, houden Kelly en ik ook na ons traject contact.’

Sofie: ‘Ik ga eerlijk zijn: ik heb getwijfeld of ik wel buddy zou worden. Ik ben iemand van twaalf stielen en dertien ongelukken: alle hobby’s heb ik geprobeerd, geen enkele heb ik volgehouden (lacht). Op een gegeven moment heb ik de knop omgedraaid: dit ga ik wél voor de volle honderd procent doen. Het voelt ongelofelijk goed om iemand op deze manier te helpen. Daarom wil ik het hierbij niet laten. Ik hoop nog jonge mensen te kunnen helpen en als het van mij afhangt, houden Kelly en ik ook na ons traject contact.’

Kelly: ‘Dat hoop ik ook. Aan Sofie kan ik alles kwijt, dat betekent veel voor mij. En ik hoop volgend seizoen echt eens tot op de cross te geraken (lacht).’

 

Uw reactie op dit verhaal is altijd welkom. Mail ons via leven@komoptegenkanker.be.

Jong en kanker

Kamp je als jongvolwassene met kanker of de naweeën ervan maar kan of wil je familie en vrienden daar niet altijd mee lastigvallen? Een buddy is een leeftijdsgenoot die geregeld tijd voor je maakt, zowel tijdens als na je behandeling. Hij of zij helpt je met praktische dingen en met je leefwereld verbreden, brengt je in contact met lotgenoten of biedt gewoon een luisterend oor. Interesse? Mail naar buddy@komoptegenkanker.be of bel Katleen Schiepers (02 431 08 62) van Kom op tegen Kanker.

Kom op tegen Kanker ondersteunt jongeren met kanker o.a. ook met de website kankercounteren.be en door ontmoetingsdagen en een jaarlijkse vakantieweek aan zee te organiseren. Jongeren met kanker delen ook vragen en ervaringen in de besloten Facebookgroep ‘Kankercounteren’.

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.