Oud-wielerkampioen Serge Baguet herstelt van darmkanker

De belangrijkste koers van mijn leven
Serge Baguet
Uit Leven, editie 70, maart 2016

Een grote overwinning op zichzelf, zo noemt ex-profwielrenner Serge Baguet zijn sportieve comeback eind december. Eindelijk weer koersen, na een jaar vechten tegen kanker, afzien van chemobehandelingen en stilaan weer recht krabbelen.

Auteur: Anne Adé - Fotograaf: An Nelissen
Foto: KotK/An Nelissen, Leven 70, april 2016

‘Ik had mezelf als doel gesteld: de finish halen. Maar ik heb mezelf overtroffen, en eindigde 22ste op de 72 deelnemers.’ Het competitiebeest in ex-Tourritwinnaar en Belgisch wielerkampioen Serge Baguet steekt duidelijk weer de kop op. Eind december reed hij mee in de cyclocross van Morelgem, een jaarlijkse mountainbikewedstrijd ten voordele van de dienst oncologie in het UZ Gent. Een traditie waaraan Baguet en verschillende andere ex-renners al jaren deelnemen, ter nagedachtenis van een aan kanker overleden collega-renner. Maar deze editie was voor Baguet heel bijzonder. Door zijn eigen ervaring met kanker, én hij had bovendien pas twee weken eerder zijn laatste chemokuur afgewerkt. ‘Ik was natuurlijk afgepeigerd, en ik voel dat ik nog niet de kracht heb van vroeger. Maar ik sta er weer, en ik kan weer plannen maken’, vertelt hij in zijn hoeve temidden van de velden in  Sint-Lievens-Houtem.

Nog geen anderhalf jaar geleden kwam zijn actieve leven abrupt tot stilstand. In oktober 2014 begeleidde Baguet een fietsvakantie in Spanje, toen hij op een avond plots hevige buikpijn kreeg. In het ziekenhuis werd eerst gedacht aan appendicitis, maar het bleek om een acute buikvliesontsteking te gaan. Een ontstoken divertikel (een uitstulping van de dikke darm, red.) was open gebarsten, waardoor er stoelgang in de buik was gelopen (ook een darmperforatie genoemd, red.)

Als topsporter kweek je geduld en geloof dat het allemaal wel goed komt. Die ingesteldheid is me nu enorm goed van pas gekomen.

Twee dagen na de eerste spoedbehandeling moest hij opnieuw onder het mes wegens een nieuwe darmperforatie. Op dat moment werd een stukje darm weggenomen, dat nog verder onderzocht zou worden. Maar de Spaanse artsen verzekerden hem dat hij op het eerste gezicht tumorvrij leek. Baguet kreeg ook een tijdelijke stoma (een opening in de buik waaraan een zakje bevestigd kan worden om uitwerpselen op te vangen, red.), die na zes maanden weer weggenomen zou worden.

Meer dan een week zou hij uiteindelijk in het Spaanse ziekenhuis verblijven, een periode waar hij met gemengde gevoelens op terugkijkt.  ‘De dokters daar hebben mijn leven gered, maar van verzorging achteraf was niet veel sprake. Ik denk dat ze serieus onderbemand waren in dat ziekenhuis. Gelukkig is mijn vrouw de hele tijd bij me gebleven, want ik was daar compleet weerloos. Als mijn infuus leeg was, moest mijn vrouw zelf een verpleegkundige gaan optrommelen om hem te vervangen. Anders kon dat best wel een hele tijd duren.’

Foto: KotK/An Nelissen, Leven 70, april 2016

Na een kleine twee weken mocht Baguet het ziekenhuis verlaten. Maar een maand later en weer thuis, kreeg hij slecht nieuws. In het ziekenhuis hier hadden ze inmiddels het verslag van het darmonderzoek uit Spanje ontvangen. Er bleek een kleine maar kwaadaardige tumor in het weggesneden stuk darm te zitten. Omdat het onmogelijk was om na te gaan of de kankercellen zich tijdens de operatie hadden verspreid, kreeg hij zes chemobeurten. Zijn tumorwaarden daalden echter niet, en er volgde een nieuwe operatie – een erg zware ingreep die negen uur duurde. Tijdens die ingreep kreeg Baguet ook HIPEC (hypertherme intraperitoneale chemotherapie, red.) toegediend, een behandeling met verwarmde vloeibare chemo die tijdens de operatie rechtstreeks in de buik wordt gebracht. Daarna volgden nog 17 chemobeurten die aansloegen, maar ook zwaar aankwamen. ‘Ik kon er mijn klok op gelijkstellen’, blikt Baguet terug. ‘Ik was telkens een hele week niet goed van de chemo, met alle bijwerkingen die je maar kunt krijgen: verdoofde tenen en vingers, zware misselijkheid, braken en huiduitslag. Maar vanaf zondag begon ik me telkens weer beter te voelen.’

Ondertussen is Baguet verlost van de tijdelijke stoma, en de tumorwaarden zijn weer normaal. Er zijn geen uitzaaiingen gevonden, maar hij wordt uit voorzorg nog wel nabehandeld met cetuximab (een zogenaamde EGFR-remmer, een vorm van doelgerichte therapie die de deling van kankercellen remt, red.). Om de twee maanden moet hij op controle.

Blijf niet bij de pakken zitten, ga wat wandelen of wat fietsen, hoe zwaar het in het begin ook is. Dat zeg ik niet alleen als ex-sportman, de artsen in het ziekenhuis hebben het me ook aangeraden.

‘Dat zal nog een hele tijd spannend blijven’, weet Baguet. ‘Ik voel me telkens weer ongerust en ben bang om te hervallen. Maar ik sta er weer, ik fiets weer, en dat is op zich een grote overwinning. Na mijn laatste operatie kon ik zelfs niet meer stappen. Mijn herstel was de koers van mijn leven.’

Wat heeft hem door deze moeilijke periode geholpen? ‘Ik zou iedereen willen aanraden om, zodra het kan, te beginnen sporten’, zegt Baguet. ‘Blijf niet bij de pakken zitten, ga wat wandelen of wat fietsen, hoe zwaar het in het begin ook is. Dat zeg ik niet alleen als ex-sportman, de artsen in het ziekenhuis hebben het me ook aangeraden. Ver hoef je niet te gaan, als je maar beweegt. Je maakt er je hoofd mee leeg en je voelt je fitter. Volgens mij zouden veel kankerpatiënten hier nog beter in begeleid kunnen worden. Er zou een aparte dienst moeten komen die herstellende patiënten advies op maat geeft, en een gepersonaliseerd bewegingsschema voor hen opstelt.’

Foto: KotK/An Nelissen, Leven 70, april 2016

Zijn verleden als topsporter heeft hem nog op een andere manier geholpen. ‘Ik heb vroeger dikwijls in de lappenmand gelegen door kwetsuren. Dat zijn ook zware tijden waar je doorheen moet. Als je een paar maanden moet revalideren, dan moet je de sportieve doelen die je je gesteld had, voortdurend bijstellen. Als topsporter leer je daarmee leven. Je kweekt geduld, en geloof dat het allemaal wel goed komt, dat de goede tijden terugkomen. Die ingesteldheid is me nu enorm goed van pas gekomen.’

Wat hij erg moeilijk vond: naar buiten komen als kankerpatiënt. Baguet merkte al snel dat er buiten zijn naaste familie weinig mensen in zijn omgeving bereid waren om erover te praten. ‘Het woord kanker is nog altijd taboe. Dat neemt soms absurde vormen aan. Een paar kennissen die zelf ook al met kanker werden geconfronteerd, lieten me duidelijk weten dat ze er niet over wilden spreken’. Toen hij na zes maanden dan toch publiek maakte dat hij zelf kankerpatiënt was, voelde dat  als een opluchting. ‘Het heeft me zeker geholpen om de klap te verwerken, om het van me af te zetten en om keihard tegen de ziekte te vechten. Ik ben altijd een vechter geweest, en ook nu gooi ik alles in de strijd.’ 

Ik wil niet dat mensen me komen bezoeken om me te vertellen hoe erg het allemaal wel is. Ik wil alleen positieve reacties, die helpen mij en mijn gezin vooruit.

Zelfbeklag staat niet in zijn woordenboek, en hij heeft ook geen boodschap aan mensen die hem beklagen. ‘Ik wil niet dat mensen me komen bezoeken om me te vertellen hoe erg het allemaal wel is. Dat weet ik zelf ook wel. Ik wil alleen positieve reacties, die helpen mij en mijn gezin vooruit.’

Vooruit kijken doet Baguet ondertussen volop. In mei wil hij deelnemen aan de zevende editie van de 1000 kilometer voor Kom op tegen Kanker, een jaarlijks fietsevenement waarmee teams geld inzamelen voor kankeronderzoek. ‘Aan mijn conditie werken, genieten van de goede sfeer én tegelijk de goede zaak steunen, drie vliegen in één klap. Het is voor mij meer dan ooit belangrijk om doelen te hebben in mijn leven.’

 

Uw reactie op dit verhaal is altijd welkom. Mail ons via leven@komoptegenkanker.be.

Meer informatie

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.