Monique Van Puymbroeck vindt geluk in een nieuwe relatie

Onze liefde voor elkaar is groter dan de kanker
Monique Van Puymbroeck
Uit Leven, editie 65, januari 2015

‘Als ik in onze lotgenotengroep vertel hoe liefdevol mijn man met me omgaat, zie ik geregeld vrouwen een traan wegpinken. Ik besef dan heel goed dat zij waarschijnlijk niet zoveel geluk hebben’, vertelt Monique Van Puymbroeck (63). Sinds ze zelf in 2000 borstkanker kreeg en overwon, zet ze zich actief in voor medepatiënten. Dat de ziekte voor spanningen kan zorgen binnen een relatie, hoorde ze al vaker. 'Maar het kan anders', zegt Monique.

Auteur: Anne Adé - Fotograaf: Ann Nelissen
Foto Ann Nelissen

We zitten in haar woonkamer te praten en Monique straalt een en al rust uit. Toch heeft ze zware tijden achter de rug. Twintig jaar geleden, lang voor ze ziek werd, liep haar relatie met haar eerste man uit op een bittere vechtscheiding. Als alleenstaande moeder en zelfstandig thuisverpleegkundige had Monique de jaren nadien meer dan haar handen vol. Net toen ze min of meer op adem was gekomen, ontdekte ze een gezwel in haar linkerborst, dat na een biopsie kwaadaardig bleek. Op twee dagen tijd moest ze kiezen tussen een borstsparende operatie of amputatie. Het werd het laatste, en dat heeft ze zich nog geen moment beklaagd. Want bij pathologisch onderzoek na de amputatie kwam aan het licht dat er aan de buitenkant van haar borst nog een tumor zat. Het was dus de juiste beslissing geweest.

Na een maand bestralingen kon Monique eindelijk weer verder met haar leven. Pas een jaar later begon ze te denken aan de mogelijkheid van een borstreconstructie. ‘Ik betrapte mezelf erop dat mijn blik altijd naar decolletés werd getrokken. Maar uiteindelijk besliste ik toch om het niet te doen. Weer onder het mes moeten gaan, dat zag ik helemaal niet zitten. En ik moest ook geen rekening houden met wat mijn partner erover zou denken, want ik was alleen. Op dat ogenblik voelde het wel als een opluchting dat ik me daar alvast geen zorgen over hoefde te maken.’

Nieuwe liefde

Naar een nieuwe partner was Monique niet echt op zoek. Dat had niet meteen te maken met haar ziekte. Haar scheiding was zo moeilijk verlopen dat ze even helemaal geen zin meer had in mannen. Maar enkele jaren geleden kwam er onverwacht toch opnieuw een man in haar leven. Moniques dochter stelde haar voor aan de vader van haar beste vriendin, die net gescheiden was. ‘Het klikte van het eerste moment’, vertelt Monique. ‘Hij was eenzaam na zijn scheiding, we spraken een paar keer af en voelden ons snel op ons gemak bij elkaar. Pas na enkele afspraakjes kwamen de twijfels. Ik wist niet of hij wist van mijn borstkanker en van de amputatie, ik vroeg me af of ik er iets moest over zeggen, en wanneer ik dat dan wel moest doen. Ik was ook bang: zou hij me nog wel willen als hij het te weten kwam?’

Ik legde zelf zijn hand op het litteken op mijn borst en we zijn samen beginnen te huilen. Dat moment was zo mooi, ik krijg er nog altijd kippenvel van.

Als Monique het uiteindelijk dan toch maar gewoon vertelt, blijkt dat het voor haar nieuwe partner de eerste keer is dat hij in zijn directe omgeving met kanker geconfronteerd wordt. Maar de manier waarop hij reageert, stelt Monique meteen gerust. ‘Ik legde zelf zijn hand op het litteken op mijn borst, en de ontlading voor ons allebei was zo groot, dat we samen zijn beginnen te huilen. Dat moment was zo mooi, ik krijg er nog altijd kippenvel van.’

‘We praten geregeld nog over dat eerste moment van intimiteit’, zegt Monique. ‘Mijn lichaam is niet gaaf meer, en dat mijn partner daar zo gewoon over deed, is voor mij een teken van echte liefde. Hij zegt altijd dat onze liefde voor elkaar veel groter is dan de kanker. We leven niet samen met onze buitenkant.’

Praten is cruciaal

Mijn lichaam is niet gaaf meer en dat mijn partner daar zo gewoon over doet, is voor mij een teken van echte liefde.

Met je nieuwe partner over je ziekte praten en over wat die aanrichtte met je lichaam is dus cruciaal, zegt Monique. ‘Doe het meteen. Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt. En zeg het gewoon zoals het is, draai niet te veel rond de pot. Dat geef ik ook als advies mee als ik voordrachten geef in lotgenotengroepen. En ik vertel er dan ook bij hoe positief dat voor ons is afgelopen.’

Geregeld komen vrouwen haar op zulke bijeenkomsten bedanken omdat ze hen weer wat hoop geeft. ‘Mensen helpen geeft me een boost’, zegt Monique, ‘ik wil mijn verhaal gerust nog honderd keer vertellen als ik daarmee iemand een hart onder de riem kan steken.’ Zelf heeft Monique vroeger ook veel gehad aan gesprekken met lotgenoten, en aan de opleidingen die ze nadien bij de Vrijwilligersschool van de Kom op tegen Kanker gevolgd heeft. ‘Met anderen over je ziekte praten helpt je door moeilijke momenten heen’, weet ze.

Leren genieten

Foto Ann Nelissen

Net omdat haar man haar heeft aanvaard zoals ze is, voelt ze ook nu niet de drang om een borstreconstructie te laten doen. ‘Als hij erover zou beginnen, zou ik er wel over nadenken. Maar op dit moment is het totaal niet aan de orde.’ Haar borstamputatie ziet ze als een handicap, maar wel een waarmee je kunt leren leven mits je omgeving je steunt.

Monique is inmiddels gestopt met werken, en doet het in haar dagelijkse leven over het algemeen rustiger aan dan vroeger. ‘Leven met en na kanker is een proces. Ik heb moeten leren mijn grenzen te bewaken, zeker nadat ik twee jaar geleden een pacemaker kreeg. Maar het lukt wel, ik voel me veel beter in mijn vel dan tien jaar geleden. Pas toen ik mijn nieuwe partner leerde kennen, besefte ik dat ik de laatste jaren niet meer leefde, maar enkel overleefde. Ik was zelfstandig, ik redde me wel, maar daar stopte het. Hij heeft me weer leren genieten.’

 

Uw reactie op dit verhaal is altijd welkom. Mail ons via leven@komoptegenkanker.be.

Relaties en seksualiteit na borstkanker

Het is normaal dat borstkankerpatiënten intiem contact na een amputatie een tijdlang uit de weg gaan. Het is moeilijk om de draad weer op te pakken en het verminkte lichaam te aanvaarden. Soms is het de partner die de confrontatie niet aankan of geen initiatief neemt omdat hij ervan uitgaat dat de ander dat niet zal appreciëren. Dat kan bij de vrouw dan weer overkomen alsof haar partner afkeer voor haar voelt en liever niet met haar vrijt. Dit kan tot een vicieuze cirkel leiden. Het seksuele leven komt vaak niet opnieuw spontaan op gang als het een tijdlang heeft stil gelegen. Erover praten is daarom heel belangrijk. Praat over uw gevoelens en twijfels. Leg aan elkaar uit waarom het moeilijk is en geef elkaar de tijd om te wennen aan de situatie. Een extra duwtje in de rug kan uiteindelijk misschien helpen om de intimiteit terug te laten opbloeien. Maak het gezellig, haal iets lekker in huis, schenk een glaasje uit. Dim het licht of doe de lichten helemaal uit. Dat is oké. En als het deze keer niet lukt, volgende keer beter! Als de seksuele relatie toch helemaal vastloopt en u wil er samen iets aan doen, dan kan u aankoppen bij een relatietherapeut, (onco)psycholoog of seksuoloog.

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.