Longkanker in tijden van corona: Eric Kellens vertelt

Het is zoeken, zeker als alleenstaande
Eric Kellens

In de twee jaar dat Eric longkanker heeft, werd z’n wereld kleiner en kleiner. Door het coronavirus is het helemaal zoeken. Naar de winkel gaan, deelnemen aan activiteiten van lotgenotengroep Lilo of naar het zorghuis: het kan niet meer. ‘De kans dat ik er besmet geraak, is te groot. Maar ik leef graag. Om mezelf in vorm te houden fiets ik elke dag een uur en doe ik push-ups, ook tijdens de quarantaine.'

Auteur: Charlotte Van Dyck - Fotograaf: Leo De Bock
Mijn longcapaciteit bedraagt nog 33 %. Als ik besmet zou geraken, overleef ik dat niet. Dat heb ik ook aan m’n oncoloog gezegd. Ze moeten niets meer doen als ik het virus heb.

‘Mijn artsen en verpleegkundigen in het ziekenhuis van Bonheiden doen fantastisch werk’, vertelt Eric (69 jaar) enthousiast.‘Vandaag kan ik bij hen net zo goed terecht als voor het coronavirus uitbrak. Ze zijn mijn steun en toeverlaat dezer dagen. Zij maken echt het verschil voor mij, vragen hoe het met me gaat als ik er naartoe ga voor de kankertherapie. Dat geeft me een goed gevoel.’ Eric krijgt sinds december om de drie weken chemotherapie, toen bleek dat immuuntherapie zijn longtumor niet meer de baas kon.

‘Ik moet toegeven dat ik in het ziekenhuis bang ben om besmet te geraken met het coronavirus. M’n huisarts bezoek ik om die reden al een tijdje niet meer. Ze doet fantastisch werk, maar er hebben zo veel mensen in haar wachtkamer gezeten. Ik ben al twee jaar aan het vechten om te overleven. Het zou niet slim zijn om daarheen te gaan. Mijn longcapaciteit bedraagt nog 33 %. Als ik besmet zou geraken, overleef ik dat niet. Dat heb ik ook aan m’n oncoloog gezegd. Ze moeten niets meer doen als ik het virus heb. Dat heeft geen zin.’ 

Op z'n hoede

ek4

Eric is op z’n hoede. Toen het virus in december in China uitbrak, deed hij een tijdlang boodschappen met een mondmasker en latex handschoenen aan. Nu het virus door België waart, doet zijn ex-vriendin de boodschappen. Erics wereld is een stuk kleiner geworden. ‘Naar het buitenland ga ik sowieso niet meer nadat ik de laatste keer vervroegd moest terugkomen door m’n gezondheid. Maar door het coronavirus kan ik zelfs thuis niet meer onder de mensen komen. De kans dat ik besmet zou geraken, is te groot.’ En dat is zwaar, zeker als alleenstaande.

Vroeger deed Eric een babbeltje met mensen die hij tegenkwam in de winkel, in het zorghuis of op activiteiten van lotgenotengroep Lilo. Dat kan vandaag niet meer. ‘Alleen om naar het ziekenhuis te gaan, stap ik vandaag nog in de auto. Ik denk dat veel alleenstaande kankerpatiënten in de problemen zitten door dat coronavirus. De eerste dagen na m’n chemo is het echt niet gemakkelijk om alles alleen doen. Zelfs eten maken, is dan te vermoeiend.’

Ik denk dat veel alleenstaande kankerpatiënten in de problemen zitten door dat coronavirus.

‘Door m’n ziekte hang ik af van anderen. Bij klusjes zoals een kraan die onlangs kapot ging, helpt bijvoorbeeld een buurman. Maar vaak kost die hulp geld. Gelukkig heb ik gespaard, anders zat ik nu echt in de problemen.’ Voor praktische of medische zaken kan Eric bij anderen terecht. Daar is hij hen ontzettend dankbaar voor, maar zijn zorgen draagt hij alleen. ‘Af en toe lucht ik m’n hart bij m’n ex-vriendin. (stilte) Soms denk ik: was het al maar voorbij. Maar ik leef graag, dus ik ga door. Dat zit in m’n genen. Ik denk dat ik een sterk hart heb, dat is mijn geluk.’

In vorm blijven

ek2

‘Een ander geluk is dat ik in het groen woon. Ik ga elke dag een uurtje fietsen in de bossen in de buurt. Genieten van de vogels. Push-ups doen, ook in de dagen na m’n chemotherapie als ik last heb van een geïrriteerde huid, misselijkheid en diarree. Die fietstochtjes houden me in vorm. Het is goed voor m’n immuunsysteem. Ik voel het echt als ik het een paar dagen niet doe. Voorts maak ik elke dag vers eten voor mezelf. Niet te veel: een schijfje hesp, groenten met olijfolie of wat spaghetti. Daarnaast vul ik mijn dagen met klusjes zoals balken beitsen of poetsen.’

Hoe ziet hij de zomer tegemoet? ‘Ik hoop dat de overheid snel meer begint te testen, zeker de mensen die in de risicogroep zitten. En dat het niet te warm wordt. Dan kan ik uitstapjes maken met m’n fiets tot in Hasselt. Een ritje van twintig kilometer: daar kijk ik echt naar uit.’

 

Lees ook het interview met Eric Kellens uit het patiëntenmagazine Leven van oktober 2019.

Meer info

Nood aan contact?

Longkanker en corona

Kanker en corona

 

 

 

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.