Het leven op zijn kop. Hoe kanker de twintigers Inge en Lander overviel

Een nieuw dak vind ik belangrijker dan een nieuwe borst
Inge
Uit Leven, editie 68, oktober 2015

Op blote voeten stappen ze in de tuin van het huis dat ze vorig jaar kochten in de Vlaamse Ardennen. Ze lachen, veel. ‘Het leven is goed zoals het is,’ zeggen Inge Desmit (31) en Lander Deweer (29). En toch heeft de borstkanker van Inge hun jonge leven de voorbije twee jaar flink dooreen geschud. Lander schreef er een boek over: Onze borst. Die ‘onze’ zegt alles. Ze hebben samen een borst verloren, ze hebben zich samen door de chemotherapie en bestraling geworsteld, en nu hopen ze samen dat het ergste achter de rug is. Dit interview doen ze niet samen, maar om de beurt.

Auteur: Bart Van Moerkerke - Fotograaf: Lieven Van Assche
Foto: KotK/Lieven Van Assche, Leven 68, oktober 2015

Twee jaar geleden, aan het begin van de zomer, voelde Inge een knobbeltje in haar linkerborst. Dat zette een machinerie in gang van ziekenhuisbezoeken, onderzoeken, diagnose, chemotherapie en uiteindelijk een volledige borstamputatie in februari 2014, gevolgd door bestralingen. ‘Het was een onzekere periode waarin je voortdurend je grenzen verlegt,’ zegt Inge. ‘Je hoopt op een goedaardig gezwel en enkele weken later begin je aan zeven maanden chemotherapie. Daarna hoop je op een borstsparende operatie, maar het wordt een volledige amputatie. Dat gaat stap voor stap, op het tempo dat de artsen bepalen, en dat maakt het haalbaar.’

INGE

Was u kwaad omdat kanker u als jonge vrouw op de nek viel?

‘Op wie of wat had ik kwaad moeten zijn? Ik had gewoon pech. Ik heb me volledig aan de artsen overgegeven.’

Hebt u gedacht dat u het niet zou halen?  

‘Neen, Lander en ik hebben veel vertrouwen in de medische wetenschap. We trokken ons op aan het positieve: ik had een veel voorkomende kanker die de artsen goed kenden en waar medicatie voor bestond. Dat neemt niet weg dat we bij momenten zeer angstig waren, maar we hielpen er elkaar altijd snel overheen. Lander hield me in beweging. Als ik futloos was, nam hij me mee voor een wandeling of voor een bezoek aan familie of vrienden. ’

Lander hield me in beweging.
Inge

Lander was er ook altijd bij in het ziekenhuis.

‘We hebben alles samen gedaan. We waren samen bang voor de uitslagen van onderzoeken, we voelden samen de spanning voor een volgende chemobeurt. Het was zwaar voor mij, maar ook voor hem.’

Hoe belangrijk was jullie familie?

‘We hebben veel steun gehad aan onze ouders. Het klinkt misschien vreemd, maar ik vond dat ik hen moest ondersteunen. Ik wist dat het zeer moeilijk was voor mijn mama en papa, maar dat ze dat niet vertelden om mij te ontzien. We hebben hen betrokken bij het hele proces. Ze waren er vaak bij op doktersbezoek, zodat ze ook hun vragen konden stellen.’

Een borst verliezen is voor vele vrouwen zeer ingrijpend. Ook voor jou?

‘Dat gevoel heb ik nooit gehad. Ik hecht daar niet zoveel betekenis aan.'

Foto: KotK/Lieven Van Assche, Leven 68, oktober 2015

'Als we dat echt willen, dan kan ik via een borstreconstructie makkelijk een nieuwe borst krijgen. Misschien komt het er nog van, maar eerst willen we ons huis in orde brengen. Een nieuw dak vind ik belangrijker dan een nieuwe borst.’

Hebt u nog schrik om te hervallen?

‘Uiteraard, maar die schrik vlakt af. Er zijn dagen waarop ik er niet meer aan denk.’

U krijgt nog vijf, misschien wel tien jaar medicatie, de dokters hebben u afgeraden zwanger te worden. Hoe gaat u daarmee om?

‘Dat vind ik het ergste, zeker nu veel vriendinnen kinderen krijgen. Dat het niet mag of kan, verandert het leven dat ik me had voorgesteld. Dat is hard, maar ik ben niet van plan ongelukkig te zijn met een leven zonder kinderen. En misschien zijn adoptie of pleegzorg opties, dat is voor later. (Meer info over kinderen krijgen zie onderaan, red.).’

Hoe heeft kanker uw leven nog veranderd?

‘Het relativeringsvermogen waar ik altijd zo naar verlangde, is er plots.'

Waarom zou een gezonde jongeman doorgaan met een vrouw die geen kinderen mag krijgen en die maar één borst heeft? Maar Lander is er nog en dat is zeer moedig van hem.
Inge

'Ik trek sneller grenzen, ook in mijn werk. Ik wind me niet meer op in het verkeer. Ik ben rustiger geworden. Ik durf meer. Dit huis kopen had ik vroeger niet gedurfd. “Het is maar een huis. Wordt het niets, dan verkopen we het weer,” zo bekijk ik het nu.’

Is uw relatie met Lander veranderd?

‘We hebben bewuster voor elkaar gekozen. Na de diagnose was ik bang dat Lander me zou verlaten. Ik zou er begrip voor gehad hebben. Waarom zou een gezonde jongeman doorgaan met een vrouw die geen kinderen mag krijgen en die maar één borst heeft? Maar hij is er nog en dat is zeer moedig van hem. Het vertrouwen in elkaar is gegroeid. We nemen meer tijd voor elkaar. Ik werk vier dagen op vijf, Lander is freelancejournalist geworden en werkt thuis. We zijn vaak samen. Het is goed zo.’

LANDER

Foto: KotK/Lieven Van Assche, Leven 68, oktober 2015

Lander, Inge zei dat ze niet kwaad was na de diagnose. En u?

‘Kwaadheid zit niet in mijn karakter. We hebben wel gevloekt natuurlijk, maar we zijn er nooit in blijven hangen. We zijn zeker in het begin wel heel angstig geweest. Bij kanker dacht ik meteen aan sterven. Surfen op het internet gaf me ook al niet veel moed. Maar de dokters en het ziekenhuispersoneel hebben dat negatieve gevoel snel omgebogen. De angst bleef regelmatig de kop opsteken, maar we zijn er onszelf nooit in kwijtgeraakt. Als ik heel bang was, troostte Inge me, en omgekeerd. We pakten elkaar eens goed vast, we gingen samen dingen doen. Ook de familie en vrienden waren een grote steun. We vonden er rust, we konden eens over iets anders praten. We hebben ons nooit verstopt, we zijn mensen blijven zien. Er was niets om beschaamd over te zijn.’

Hoe hebt u het jaar van de behandeling ervaren?

‘Als je alles op een rijtje zet, was het zeer zwaar. Maar op het moment zelf heb je dat gevoel niet omdat alles stapje voor stapje gaat. Tijdens de chemotherapie stond ons leven letterlijk op pauze, gedurende zeven maanden moesten we ons aan het tempo van de chemo aanpassen. Maar we waren perfect op de hoogte van de verschillende stappen in het proces. Dat gaf ons rust. Toen de arts ons bij de start van de behandeling het hele traject hadden geschetst, kwamen we lachend buiten. We hadden een perspectief.’

Hebt u ooit gedacht bij Inge weg te gaan, zoals ze vreesde?

‘Neen, ik ben veel te gelukkig met haar. Onze relatie is zelfs nog verbeterd, we weten nog meer wat we aan elkaar hebben. We hebben nog duidelijker voor elkaar gekozen, ook door samen een huis te kopen. Het is meer “voor echt” geworden.’

Inge heeft het er wel moeilijker mee dan ik. Ze gaat er goed mee om, maar het doet haar veel verdriet.
Lander, over kinderen krijgen

Hoe erg is het dat jullie geen kinderen mogen krijgen?

‘Op dit ogenblik vind ik het niet erg. Misschien dringt het besef nog niet helemaal tot me door. Nu hebben Inge en ik het goed samen, we zijn tevreden dat we nog samen kunnen zijn. En als vrienden en vriendinnen met jonge kinderen langskomen, zien we er ook de nadelen van. Inge heeft het er wel moeilijker mee dan ik. Ze gaat er goed mee om, maar het doet haar veel verdriet. Ik denk dat ik later vooral het bezoek van mijn kinderen en kleinkinderen zal missen.’

Inge vindt het verlies van een borst eigenlijk maar bijzaak, hoe ziet u dat?

‘Ik vind het ook niet echt belangrijk. Soms schrik ik nog wel even als ik Inge naakt zie, maar ik vind haar nog altijd een mooie vrouw. Misschien nog mooier dan vroeger door de manier waarop ze met de ziekte en het verliezen van een borst omgaat. Er is niet minder lust of passie in onze relatie. Inge is aantrekkelijk zoals ze nu is.’

Heeft deze periode uw leven veranderd?

‘Absoluut. Ik ben nu positiever ingesteld dan vroeger, ik ben rustiger geworden. Ik weet beter wat ik wil doen en wat niet. De kanker heeft de beslissing versneld om mijn baan bij De Morgen te laten staan en freelancejournalist te worden. We hebben vroeger dan gepland de stad geruild voor de frisse lucht en de rust van het platteland. Dat was een goede beslissing: we zijn content hier.’

Lander Deweer, Onze Borst. Dagboek van kanker, Uitgeverij Manteau/WPG Uitgevers België, 2015, ISBN 978 90 223 3112 5

Kinderen krijgen na borstkanker

Zwanger worden na een borstkankerbehandeling is mogelijk. Sommige behandelingen voor borstkanker beïnvloeden weliswaar de vruchtbaarheid, maar toch kunnen veel vrouwen kort of wat langer na de behandeling op natuurlijke wijze zwanger worden. Na bepaalde behandelingen adviseren artsen wel om enkele jaren te wachten. Stel al uw vragen hierover aan uw behandelend oncoloog, uw specifieke situatie bepaalt namelijk de precieze antwoorden. Lees er hier meer over:

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.