Een jongere met kanker en zijn buddy

Het was moeilijk, maar ik ben er met meer veerkracht uit gekomen
Joery De Weijer
Uit Leven, editie 63, juli 2014

Doodnerveus was Joery De Weijer (34) toen hij zijn buddy Anke van der Heyde (30) een jaar geleden voor het eerst zou ontmoeten. Zou het wel klikken? En hoe moest hij zich gedragen? Maar zodra ze samen aan een tafeltje zaten, verdwenen zijn zenuwen als sneeuw voor de zon. ‘De klik was er meteen, en is er ook gebleven’, lacht hij. Samen kijken ze tevreden terug op een moeilijk, maar ook louterend jaar.

Auteur: Lies Vandenberghe - Fotograaf: Lieven Van Assche
Anke en Joery, foto Lieven Van Assche

In 2008 kreeg Joery te horen dat hij teelbalkanker had. Een operatie en chemo volgden. Met positief resultaat, want de ziekte lijkt overwonnen: hij moet nog af en toe op controle, maar de resultaten zijn altijd goed. 'Ach, die controles zijn waarschijnlijk voor de rest van mijn leven. Dat hoort er gewoon bij', oppert hij laconiek. Waarom had hij in 2013 dan toch nood aan een buddy? 'Door mijn ziekte was ik betrokken bij de jongerenwerking van de Vlaamse Liga tegen Kanker (VLK). De dood van Liliane Vervoort, coördinator van de VLK-jongerenwerking, en vervolgens van een goede vriendin, grepen me zo aan dat ik het allemaal even niet meer zag zitten. Het aanbod van een buddy was een van de dingen die ik heb aangegrepen om uit de put te klimmen.'

Intensieve screening

Voor Anke was het buddyschap een heel bewuste keuze. 'Ik had als studente verpleegkunde vrijwilligerswerk gedaan bij kinderen en jongeren met een mentale beperking en was op zoek naar een nieuwe zinvolle uitdaging voor mijn vrije tijd. Zo botste ik op de vraag van de VLK naar buddy's. Dat leek me op het lijf geschreven. Als studente stond ik ooit een tijd op de afdeling oncologie, en de intensiteit van de gesprekken met die patiënten zal me altijd bijblijven.'

Er volgde een intensieve screening en begeleiding. 'In een verkennend gesprek werd nagegaan wat mijn verwachtingen waren en waarom ik in dit project wou stappen. Je moet er stevig voor in je schoenen staan, bijvoorbeeld. Na een kennismakingsweekend kreeg ik te horen dat ik mocht starten, waarna er nog een hele reeks intervisies volgden.'

Intens begin

Een buddy blijft een meer neutrale persoon, en dat biedt een vorm van veiligheid. Ik heb het gevoel dat ik iets tussen een vriendin en een hulpverlener in ben.
Anke

De algemene afspraak aan het begin van een project is dat een buddy zijn jongere een jaar lang zo om de twee weken ziet, maar een heilige wet is dat zeker niet. Gelukkig, zo zeggen ze allebei. Anke: 'Wij zijn ons jaar op een heel intense manier begonnen. Ik zal het nooit vergeten: twee dagen na onze ontmoeting kreeg ik het bericht dat Joery's moeder onverwacht was overleden aan een hersenbloeding. En dat terwijl Joery het al zo moeilijk had. We zijn er dus echt meteen ingevlogen met zijn tweeën.'

Ze zagen elkaar in dat jaar dus heel wat vaker. En er gingen geregeld sms'jes heen en weer. Het was een grote steun voor Joery. 'Je weet dat je bij je buddy altijd terechtkunt met je problemen en dat je daarvoor ook echt een beroep op haar mag doen. Dat is bij vrienden anders: zij zijn er ook wel voor jou, maar als je je weer eens slecht voelt, durf je hen daar niet altijd mee te belasten.' Anke bevestigt: 'Een buddy blijft een meer neutrale persoon, en dat biedt een vorm van veiligheid. Ik heb het gevoel dat ik iets tussen een vriendin en een hulpverlener in ben – ik sta voor Joery klaar als hij me nodig heeft, maar ben zeker niet zijn therapeut. Ik probeer hem gewoon met raad en daad bij te staan.'

Leuke uitjes

Anke en Joery, foto Lieven Van Assche

'Afspreken of praten met Anke vond ik altijd fijn. Ik keek altijd uit naar onze afspraakjes. We zagen mekaar meestal op nieuwe eetadresjes, zodat ik veel nieuwe dingen heb leren kennen. En elke keer probeerde ik dan de desserts uit', lacht Joery. En dan weer ernstig: 'Ik maak me nogal snel ongerust of zorgen om mensen en situaties. Anke zorgde ervoor dat ik meer ontspannen was, dat ik alles wat relativeerde. Ze bracht mij rust, en dat was ontzettend belangrijk voor mij.'

Anke voegt toe: 'Joery heeft soms echt tijd nodig voor zichzelf, en dat gun ik hem ook. Als hij me nodig had, nam hij contact met me op. Maar ik liet ook geregeld zelf iets van me horen – want als buddy probeer je wel de hele tijd de vinger aan de pols te houden.' Op moeilijke momenten was dat voor Joery ontzettend belangrijk: 'Mijn moeder is op 29 maart gestorven, dus de 29ste van elke maand blijft voorlopig een moeilijke dag. Anke weet dat, stuurt een sms'je of belt eens. Het zijn die dingen die ongelooflijk deugd doen en die er mee voor hebben gezorgd dat ik me beter in mijn vel voel, sterker ook.'

In september trok Joery met het project 'Monte Perdido, van Kanker naar Kracht' tien dagen naar de Pyreneeën. 'Ik heb er mijn grenzen verlegd, of beter gezegd: mijn grenzen wat dichterbij gelegd. Ik was twee weken van de wereld weg, heel bewust. Ik wou volledig opgaan in de natuur en het avontuur dat we daar beleefden. We hadden ook zelden gsm-bereik. Toen we heel even een sms'je konden versturen, heb ik er wel eentje naar Anke gestuurd.' 'Ja', lacht ze, 'het was toch wat bang afwachten of alles goed verliep. En het was super om te horen dat het zo'n meevaller is geweest.'

En nu?

Het was een moeilijk jaar, maar ik ben er met meer veerkracht uitgekomen. En daar heeft Anke mee voor gezorgd.
Joery

Anke en Joery kijken elkaar even aan. 'Wij ronden dit buddyproject nu af, maar we zullen elkaar zeker nog zien', lacht Anke. 'Ik ben zwanger, Joery mag de buddy worden van mijn baby (glimlacht breed). Ik vond dit een enorm verrijkende ervaring. Vooral omdat Joery altijd zo dankbaar is geweest en blij was met mijn steun.' Joery is het volledig met haar eens: 'Anke is voor mij een luisterend oor dat ik volledig kan vertrouwen, waardoor ik ook echt kan vertellen wat me op het hart ligt. Dit gesprek is de kers op de taart. Het was een moeilijk jaar, maar ik ben er met meer veerkracht uitgekomen. En daar heeft Anke mee voor gezorgd.'

 

Uw reactie op dit verhaal is altijd welkom. Mail ons via leven@komoptegenkanker.be.

Meer informatie

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.