Een dag uit het leven van Denise Devreese, op de workshop 'Verzorging en make-up'

Een fijne namiddag onder lotgenoten
Denise Devreese

‘De chemo maakt op den duur alles kapot, dus ja, tijdens de kuur zag ik er helemaal niet goed uit. Maar dat heeft me nooit binnengehouden. Als ik kon, ging ik naar buiten. Maar ik kon natuurlijk niet altijd, he.' De chemo is achter de rug, Denise voelt zich nu stukken beter. Een gratis VLK-workshop ‘Make-up en verzorging' in de Koninklijke Villa in Oostende? Daar zegt ze volmondig ja tegen.

Auteur: Lies Vandenberghe - Fotograaf: Filip Claessens
Foto KotK/Filip Claessens, Leven 53, januari 2012

Als ik Denise Devreese (79) enkele dagen voor onze afspraak vraag of we wat vroeger kunnen afspreken, is haar antwoord vriendelijk maar kordaat. ‘Mijn middagrust is sinds mijn ziekte heel belangrijk voor me. Ik kan er maar zijn om 14 uur.' En toch zit ze al een uurtje eerder met een grote glimlach rond te kijken aan een tafeltje in de cafetaria van de Koninklijke Villa, met zicht op dijk en zee. Ze bestelt meteen een extra koffie als ik bij haar aanschuif. ‘Ik wou vermijden dat je op mij zat te wachten', lacht ze verontschuldigend. Het tekent deze verzorgde dame ten voeten uit: vriendelijk, goedlachs, en duidelijk uit op een namiddagje onder lotgenoten.

De kanker kwam iets meer dan drie jaar geleden in haar leven: bij het slapengaan lag ze met de handen op de buik en voelde daar iets dat ze nooit eerder had gevoeld. Ze ging meteen naar de dokter, die haar doorverwees naar het ziekenhuis: maagkanker. ‘Nooit heb ik pijn gehad, nooit last gehad van mijn maag. Het probleem zat vooral aan de buitenkant van de maagwand. Ik kreeg een zware chemokuur, met positief resultaat. Maar enkele maanden later zaten de tumoren er opnieuw. En de tweede chemokuur sloeg niet meer aan.'

‘Liever een kort en goed leven, dan een lang en ziek leven'

De oncoloog raadde haar een nieuwe chemokuur aan, maar dat was buiten Denise gerekend. ‘Liever nog een kort en goed leven dan een lang en ziek leven, heb ik hem gezegd. Ik voelde me zo ellendig van die chemo: tegen dat ik me wat beter voelde, moest ik alweer terug naar het ziekenhuis. Dat zag ik niet meer zitten. Dat ik fel vermagerde, twee keer mijn haren verloor en zeer slecht te been werd: dat heeft me nooit veel kunnen schelen. Maar mijn ogen gingen snel achteruit, mijn handen en voeten deden pijn en voelden koud aan, en ik was de hele tijd ziek. Wat voor zin had het om zo door te gaan? Nog twee maanden kreeg ik. We zijn nu zestien maanden verder en ik zit hier nog. Meer nog, de tumoren blijken verdwenen te zijn. De laatste chemo heeft dus toch gewerkt. Ik leef op hoop.'

Look good, feel better

Na vijf minuten is het ijs al gebroken: is er iets dat deuren sneller opent dan gedeelde zorgen?

Na het stopzetten van haar behandeling ging ze voor revalidatie aankloppen bij het oncologische centrum in de Koninklijke Villa. Daar hoorde ze van de workshop ‘Make-up en verzorging'. ‘Door de revalidatieoefeningen ben ik er fysiek al enorm op vooruitgegaan. En het is fijn om onder lotgenoten te zijn.' Dat laatste is meteen ook haar belangrijkste motivatie om deel te nemen aan de workshop: ‘Ik verzorg me graag en heb dat ook altijd gedaan. Natuurlijk zag ik er tijdens mijn behandeling slecht uit, al lag ik daar niet wakker van. De mensen in mijn omgeving zeggen dat ik nu pas een beetje op de oude Denise begin te lijken.' Ze voegt er guitig aan toe: ‘Ik ben wel blij dat ze me dat toen niet hebben gezegd. Dan had ik het me misschien toch aangetrokken.'

14 uur - De deelneemsters aan de workshop ‘Make-up en verzorging' in de Koninklijke Villa sijpelen binnen. Ook Denise schuift mee aan de grote tafel waar voor iedere patiënte een spiegeltje staat te wachten, samen met een mutsje voor de haren en de nodige watjes en stokjes. VLK-schoonheidsspecialiste Martine Dehaene verwelkomt de zeven dames - elke workshop telt maximum acht deelnemers. Afwachtend en ietwat onwennig kijken ze elkaar aan: sommigen kennen elkaar al, anderen stellen zich voor. Maar na vijf minuten lijkt het ijs al gebroken te zijn: is er iets dat deuren sneller opent dan gedeelde zorgen?

Foto KotK/Filip Claessens, Leven 53, januari 2012

14.15 uur - Martine maakt de dames het motto van de namiddag duidelijk: look good feel better, als je er beter uitziet, zal je je ook wat beter voelen. Wat bij iedereen wordt onthaald op instemmend geknik. Ze vertelt dat de namiddag geen commerciële bedoelingen heeft: Cosmeticahuis Estée Lauder-Clinique sponsort de producten, alles is gratis. Het bedrijf lanceerde deze workshops in de Verenigde Staten toen bleek dat de schoondochter van mevrouw Lauder kanker had. Al meer dan tien jaar biedt ook de VLK deze namiddagen aan.

14.30 uur - Martine doet een kleine rondvraag: wie verzorgt zijn huid op welke manier? Maskers, peelings, lotions: de dames weten duidelijk van wanten. Denise vertelt dat ze 's ochtends haar gezicht wast met lauw water en daarna wat serum en daglotion aanbrengt. Niet slecht, al kan het beter, lacht Martine. Water bevat immers te veel kalk. Ze overlaadt iedereen met concrete tips en besteedt daarbij veel aandacht aan de effecten van chemo. Intussen gaan de mutsjes op en reinigen alle dames hun huid. Martine deelt oogmaskertjes uit, serum om de huid te voeden en daglotion. Iedereen smeert en ruikt dat het een lieve lust is. Van onwennigheid is intussen niet veel meer te merken.

Foto KotK/Filip Claessens, Leven 53, januari 2012

15 uur - Een voorzichtig najaarszonnetje verlicht de ruimte, koffie en heerlijke roomsoesjes worden aangerukt. Denise laat het zich welgevallen: ‘Ik eet graag lekker, zelfs tijdens de chemo had ik nog appetijt. Die eerste keer dat je weer zelf naar de winkel kan: dat gevoel kan ik niet beschrijven. In het ziekenhuis bracht familie wel eens wat verse gerookte zalm voor me mee, dat was smullen.' Ze zwijgt even. ‘Het is ongelooflijk hoeveel steun ik van hen heb gekregen, nog altijd. Schrijf dat maar op.'

15.30 uur - Nu iedereens huid is gereinigd, mogen de dames aan de slag met voedende producten. Denise knikt instemmend. ‘Voor mijn ziekte had ik bijna geen rimpels, nu wel.' Alle vrouwen delen duidelijk dezelfde kwalen: haaruitval, broze en grijze nagels, en vooral: een droge huid. Dat laatste is Martines stokpaardje, zo zegt ze zelf. Ze zweert bij een goed nachtherstellend serum dat (ook overdag) een boost aan je huid geeft. 
Met luide stem - om de aandacht te krijgen van de kwebbelende dames - springt Martine van het ene praktische advies op de andere concrete raad. ‘Breng geen parfum rechtstreeks op de huid aan. Vijl je nagels kort met glazen vijltjes die je kunt ontsmetten.' Het valt echt op: op zo'n namiddag wordt veel gelachen. Wie verwacht dat kankerpatiënten het leven alleen zeer ernstig nemen, moet eens een kijkje gaan nemen op zo'n workshop. Alle aanwezigen vinden het duidelijk fijn om hun kleine en grote zorgen met elkaar te delen - van de bijwerking van de chemo tot de vraag of je een dag ongegeneerd in je pyjama mag lopen. En daarbij maken ze veel plezier.

16 uur - En dan nu de afwerking, lacht Martine. Iemand roept: ‘Straks zitten we hier als opgetutte mattoten.' Wat blijkbaar Oostends is voor ‘fel opgemaakte dames'. Denise blikt tevreden in haar spiegeltje: ze ziet er echt fantastisch uit, van de couperose op haar wangen is niets meer te zien. Het eindresultaat bevalt haar, zoveel is duidelijk. Ze weet voortaan hoe het moet, zegt ze. Nog even wat foto's op de dijk en in de Oostendse galerijen? Dat hoeven we haar geen twee keer te vragen. Of de dag niet te vermoeiend was? ‘Neen hoor', zegt Denise. ‘Ik heb genoten. Nu ga ik thuis nog iets lekkers eten.'

Meer informatie

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.