Een dag uit het leven van Carine Meul, tijdens haar verblijf in Zorghuis Gent

Ik voel me hier een prinses
Carine Meul
Uit Leven, editie 68, oktober 2015

‘Een thuis zijn voor kankerpatiënten tijdens of vlak na hun behandeling’, stelt Zorghuis Gent zich tot doel. Geen betere manier om te weten te komen hoe mensen met kanker dit zelf ervaren dan het huis binnen te stappen en er de sfeer op te snuiven. Carine Meul uit Belsele (Sint-Niklaas) leidt ons rond in haar tijdelijke ‘thuis’.

Auteur: Frederika Hostens - Fotograaf: Filip Claessens
Foto: KotK/Filip Claessens, Leven 68, oktober 2015

‘Geen bezwaar dat ik nog even mijn pyjama aanhoud?’, vraagt Carine Meul (55) als we het huis, dat eigenlijk een appartement is, binnengaan. De pyjama maakt meteen alle vragen over huiselijkheid en thuisgevoel overbodig. ‘Ik voel me hier zo op mijn gemak dat ik soms de hele dag in mijn pyjama rondloop’, vertelt Carine.

Het appartement telt vier slaapkamers: drie voor gasten en een voor de vrijwilliger die ’s nachts blijft slapen. De ruime living met eet- en zithoek geeft uit op een terras met zicht op de groene oevers van de Leie. In de keuken ontmoeten we vrijwilligster Gwen, druk in de weer met de boodschappenlijst voor het middagmaal. ‘Ik help hier gemiddeld één voormiddag per week. De vrijwilligers hebben een beurtrolsysteem: we lossen elkaar af om 10 uur, 14 uur, 17 uur of 20 uur.'

Foto: KotK/Filip Claessens, Leven 68, oktober 2015

'Ik geef de voorkeur aan de voormiddagen omdat ik graag kook. Veel mensen die hier komen, hebben weinig eetlust. Ik probeer daarom maximaal rekening te houden met hun wensen en smaken.’

Driemaal per dag aan tafel

Het is woensdag. Vorige donderdag kreeg Carine chemotherapie toegediend. Het was de laatste van zes beurten. ‘Ik weet sinds november vorig jaar dat ik kanker in de top van de vagina heb, ter hoogte van het litteken waar mijn baarmoeder verwijderd werd. Die werd tien jaar geleden preventief weggenomen, aangezien ik een verhoogd risico bleek te hebben op baarmoederhalskanker. Ik wist al van bij de diagnose dat de kanker zich in een vergevorderd stadium bevond. Een scan van begin december toonde uitzaaiingen overal in mijn lichaam, waardoor ik de hoop op genezing moest opgeven. In december en januari werd ik bestraald, daarna werd chemotherapie opgestart. Die bleek na drie beurten goed aan te slaan.'

Foto: KotK/Filip Claessens, Leven 68, oktober 2015

'Ik hoop de komende maanden te recupereren van alle bijwerkingen van de voorbije behandelingen en durf te rekenen op minstens nog een jaar met meer levenskwaliteit.’

Elke chemobeurt vraagt een zware tol van Carines lichaam, dat was de laatste beurt niet anders dan bij de vorige. ‘Van vrijdag tot dinsdag heb ik bijna constant geslapen. Zelfs in mijn pyjama rondlopen was er niet bij. Mijn lijstje met klachten wordt elke dag langer: pijn, incontinentie, de ene keer constipatie en de andere keer diarree, ontstoken slijmvliezen, tintelingen in vingers en voeten… Mijn eetpatroon ligt ook helemaal overhoop. Ik heb een vieze smaak in mijn mond. Zin in eten heb ik bijna nooit meer. Dat is trouwens een van de redenen waarom ik naar hier kom. Driemaal per dag wordt de tafel voor ons gedekt. Dat nodigt uit om op zijn minst te proberen om iets te eten. De vrijwilligers en coördinatoren proberen uit te vissen wat ons wel smaakt. Hebben we zin in een bepaalde fruitsoort? Een bepaalde groente? We hoeven het maar te zeggen en ze halen het voor ons.’

Gentse waterzooi

Coördinator Gerd gaat in de keuken even overleggen met Gwen. Zouden ze voor waterzooi gaan? Carine vindt dat een prima idee. ‘De kans dat ik straks trek zal hebben, is natuurlijk bijzonder klein maar nu ik in Gent ben, wil ik de kans niet laten schieten om die Gentse specialiteit eens te proeven.’

Foto: KotK/Filip Claessens, Leven 68, oktober 2015

Enkele ingrediënten ontbreken nog, daarom vertrekt Gerd op boodschap. ‘Iets meebrengen?’, vraagt ze. Carine heeft nu niets nodig. ‘Ik voel me te zwak en uitgeput om zelf naar buiten te gaan. Het is dus echt wel handig dat ik aan de vrijwilliger of coördinator kan vragen om iets te gaan kopen.’

Het is Carines tweede verblijf in Zorghuis Gent, in mei verbleef ze enkele dagen in Zorghuis Oostende. ‘Ik hoorde voor het eerst van deze formule tijdens een gesprek met de sociale dienst van het ziekenhuis. Ik vertelde het verhaal van een alleenstaande collega van me die twintig jaar geleden behandeld werd voor borstkanker. Ze was er na elke chemobeurt altijd zo slecht aan toe dat ze zich telkens een week liet opnemen in het ziekenhuis.'

Foto: KotK/Filip Claessens, Leven 68, oktober 2015

'“Anno 2015 zijn dat soort opnames niet meer mogelijk”, merkte de maatschappelijk werkster op. “Maar er bestaat nu wel een alternatief”, voegde ze eraan toe. Veel uitleg over Zorghuis Gent had ik niet nodig, ik voelde meteen aan dat dit voor mij en ons gezin een grote hulp kon zijn.’

Marc en Diego

Carine ruilt haar pyjama voor een zomerse outfit. ‘Geen sprake van dat ik vandaag in mijn pyjama blijf rondlopen. Na het middageten komt mijn man Marc me halen.’ Carine heeft iets meegebracht uit haar kamer: een fotoboekje. Een kleine jongen kijkt ons aan met guitige ogen. ‘Drie jaar geleden namen we de pleegzorg van Diego (uit respect voor de privacy van Carines pleegkind gebruiken we een fictieve naam, red.) op ons. Bij zijn aankomst was hij acht maanden, binnen enkele maanden wordt hij vier jaar. Diego is misschien wel de belangrijkste reden waarom ik hiernaartoe kom.'

Gerd heeft een lab gezocht dat hier mijn bloed wou komen afnemen. Ik ben zo blij dat ik dat soort dingen niet zelf hoef te regelen.

'Ik heb een heel lieve man die goed voor mij zorgt. Na de chemo zou ik in principe dus thuis op krachten kunnen komen. Maar Diego is er natuurlijk ook. Ik merk dat de combinatie van de zorg voor mij en die voor Diego zwaar is voor Marc. Ik heb het zelf ook moeilijk om de rust te nemen die ik op dat moment nodig heb. Als ik Diego iets hoor vragen, wil ik “even” naar beneden gaan, maar meestal blijf ik dan veel langer op dan ik me had voorgenomen. Dat moet ik dan achteraf bekopen.’

Het is een vraag die Carine niet meer loslaat: hoe voor Diego de pleegmoeder blijven die ze tot nu toe voor hem is geweest? ‘We hebben met de pleegdienst besproken wat in deze fase van mijn ziekte het beste zou zijn voor Diego: dat ik altijd thuis ben – maar er naar mijn aanvoelen niet voldoende voor hem ben – of dat ik even helemaal weg ben.'

Foto: KotK/Filip Claessens, Leven 68, oktober 2015

'We hebben uiteindelijk gekozen voor het “even helemaal weg zijn”. De rust hier doet me goed en ik ben er zeker van dat Marc goed voor Diego zorgt. Uiteraard spookt ook door mijn hoofd hoe ik voor Diego zal kunnen blijven zorgen als ik nog zieker en zwakker zal worden en of Marc in zijn eentje voor hem zal kunnen blijven zorgen als ik er niet meer ben. (lange stilte)

Weerzien en afscheid

De bel gaat. ‘Dat zal voor de bloedafname zijn’, zegt Carine. ‘Vorige week waren mijn bloedwaarden niet in orde. Mijn oncoloog wil een bijkomend bloedonderzoek om de werking van mijn nieren te controleren.' De bloedafname is in een flits voorbij. ‘Gerd heeft een lab gezocht dat hier bloed wou komen afnemen. Ik ben zo blij dat ik dat soort dingen niet zelf hoef te regelen.’

Foto: KotK/Filip Claessens, Leven 68, oktober 2015

Noch de vrijwilligers noch de coördinatoren van Zorghuis Gent mogen medische handelingen stellen of gasten verzorgen. ‘Als er nieuwe gezondheidsproblemen opduiken, bellen ze het ziekenhuis of een dokter. Voor wie verpleegkundige zorg nodig heeft of zich niet zelfstandig kan wassen en aankleden, komt de thuisverpleging. Zorghuis Gent maakt alle afspraken. We kunnen bijvoorbeeld ook vragen om hier kinesitherapie te krijgen.’

‘Aan tafel!’, roept Gwen. Haar waterzooi blijkt een ware delicatesse. Carine voelt zich verwend. ‘Begrijp je nu waarom ik me hier een prinses voel? En ik ben niet de enige hoor! De twee andere gasten die hier ook tijdelijk wonen en vandaag voor hun behandeling naar het ziekenhuis zijn, zijn al even lyrisch over de zorg die we hier krijgen.’

Terwijl Gwen de keuken opruimt, duikt Gerd in de administratie. Carine trekt zich terug in haar kamer om te rusten. Een uur later krijgt ze een berichtje op haar gsm. Marc en Diego zijn in aantocht. Het weerzien is voor iedereen ontroerend. ‘Ik heb jullie gemist’ verstrengelt zich met een kus, een omhelzing en ‘Wij hebben jou gemist’. Carine haalt haar koffer en neemt afscheid van Gwen en Gerd. Opnieuw vult de ruimte zich met emoties die nog lang blijven nazinderen.

Verblijf in een zorghuis voor kankerpatiënten

Een zorghuis biedt tijdelijke opvang tijdens een kankerbehandeling. Oorspronkelijk waren de zorghuizen vooral bedoeld voor alleenstaande kankerpatiënten, maar ze staan ook open voor gasten die om een andere reden onvoldoende een beroep kunnen doen op familie of mensen uit hun omgeving.

Zorghuis De Dijlevallei (Boortmeerbeek)

  • website: www.zorghuisdedijlevallei.be
  • e-mail: contact@zorghuisdedijlevallei.be
  • tel. 0477 09 82 49
  • prijs: een dag in het Zorghuis De Dijlevallei kost 60 euro, 45 euro zonder overnachting (de meeste ziekenfondsen bieden een terugbetaling)

Met financiële steun van Kom op tegen Kanker

Zorghuis Limburg (Koersel)

  • website: www.zorghuislimburg.be
  • e-mail: info@zorghuislimburg.be
  • tel. 011 76 71 01
  • prijs: een dag in het Zorghuis Limburg kost 40 euro (de meeste ziekenfondsen bieden een terugbetaling)

Met financiële steun van Kom op tegen Kanker

Zorghuis Oostende

  • website: www.zorghuisoostende.be
  • e-mail: info@zorghuisoostende.be
  • tel. 059 446 206
  • een dag in het Zorghuis Oostende kost 40 euro (de meeste ziekenfondsen bieden een terugbetaling)

Met financiële steun van Kom op tegen Kanker

Lees ook

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.