Een andere richting uit na kanker. Ilse De Cauwer werd na haar ziekte zelfstandige

Mijn ervaring als patiënt is de belangrijkste drijfveer voor wat ik nu doe
Ilse De Cauwer
Uit Leven, editie 72, oktober 2016

Geen vaste job meer. Het is geen evidente keuze die Ilse De Cauwer (44) maakte, en haar carrièreswitch is niet voor iedereen weggelegd. Maar ze volgde haar hart en ging na haar ziekte en revalidatie aan de slag als zelfstandige met focus op zorg.

Auteur: Anne Adé - Fotograaf: An Nelissen
Foto KotK/An Nelissen, Leven 72, oktober 2016

‘Welkom, leuk je te zien, kom binnen’. De boodschapjes op Ilses voordeur doen hun werk en toveren vanzelf een glimlach op mijn gezicht. Hier woont iemand met oog voor de medemens, zoveel is duidelijk. De omslag die Ilse De Cauwer zes jaar geleden in haar professionele leven maakte, heeft alles te maken met die zorgzame inborst.

Na meer dan tien jaar als projectmanager bij een chemie-multinational stelde ze zich in het kader van een reorganisatie kandidaat om het bedrijf te verlaten. ‘Veel mensen waren verbaasd over die stap, want ik liet een prima job achter. Eén collega keek er echter helemaal niet van op, en zei me dat ik nog in de zorgsector terecht zou komen. Dat verbaasde mij dan weer, want toen ik opstapte, had ik nog geen idee welke richting ik wilde uitgaan. Ik wist alleen dat ik niet tot aan mijn pensioen daar wilde blijven.’

Nog veel minder voorzien was het nieuws dat Ilse een paar dagen later van haar huisarts kreeg. Ze voelde zich al een tijd erg moe en had haar bloed laten onderzoeken. De diagnose kwam hard aan: Ilse bleek te lijden aan acute leukemie, en moest diezelfde avond nog opgenomen worden in het ziekenhuis. Na een reeks zware chemo’s leek de ziekte eind 2009 bedwongen, maar bij een controle in het voorjaar van 2010 waren haar bloedwaarden opnieuw slecht. 

Foto KotK/An Nelissen, Leven 72, oktober 2016

Deze keer zou chemotherapie niet volstaan en was er een beenmergtransplantatie nodig. Een geschikte donor kwam pas na vijf maanden uit de bus. Maar daarna ging het snel de goede kant uit. Het donormerg werd door haar lichaam goed geaccepteerd, en na een maand in het ziekenhuis kon Ilse naar huis.

Iets teruggeven

‘Dat ik nu als interieurconsulente met focus op de zorgsector werk, heeft alles te maken met mijn ervaring als patiënte’, vertelt Ilse me bij een kopje koffie in haar woonkamer. 

Wat me altijd zal bijblijven, zijn de bezoekjes van de hematoloog na mijn transplantatie. Hij kwam altijd zelf uitleg geven over mijn bloedwaarden, en daarna vroeg hij telkens: “En hoe is het nu met u, als mens?” Je kunt je niet voorstellen hoe belangrijk dat is.

‘Na mijn confrontatie met kanker wilde ik iets teruggeven. Het is tenslotte dankzij de goede zorgen van zorgprofessionals, familie en vrienden dat ik een tweede leven heb gekregen. Dat “zorg dragen voor” kan soms in schijnbaar kleine dingen zitten, weet ik nu. Wat me bijvoorbeeld altijd zal bijblijven, zijn de bezoekjes van de hematoloog na mijn transplantatie. Hij kwam altijd zelf uitleg geven over mijn bloedwaarden, en daarna vroeg hij telkens: “En hoe is het nu met u, als mens?” Je kunt je niet voorstellen hoe belangrijk dat is.’

‘Zelf ben ik niet in de wieg gelegd om arts of verpleegkundige te zijn. Maar ik heb mijn eigen manier gevonden om mijn steentje bij te dragen in de zorg. Ik had al langer een passie voor kleur, en net voor ik ziek werd, had ik nog succesvol een opleiding tot kleuradviseur voor interieur afgerond. Daarmee kon ik wel iets betekenen.'

Foto KotK/An Nelissen, Leven 72, oktober 2016

'Als zelfstandig consulente denk ik nu met verantwoordelijken in de zorg na over hun zorgomgeving, en probeer ik de gebouwen zo aangenaam mogelijk te maken voor hun cliënten én hun medewerkers.’

‘Mijn aanpak: ik zet de bril op van de zorgcliënt, en we bekijken samen de huidige situatie. Ik noem het zelf de “warm-welkomscan”. Waar kan het onthaal efficiënter en hoe kun je daardoor meer inzetten op menselijke aanpak en een gezelliger omgeving? Want daar wint iedereen bij. Je komt sowieso al met een klein hartje binnen in een ziekenhuis of een zorginstelling. Als die omgeving er dan verwelkomend uitziet, vermindert dat de stress meteen. De juiste kleurcontrasten kunnen al veel doen. Wist je bijvoorbeeld dat een donkergrijze vloer meer rust geeft? Niet alleen op de patiënten of bewoners zelf heeft die aanpak een invloed, ook bezoekers komen vaker langs en blijven langer als de omgeving aangenaam aanvoelt.’

Aan de slag als zelfstandige

Je komt sowieso al met een klein hartje binnen in een ziekenhuis of een zorginstelling. Als die omgeving er dan verwelkomend uitziet, vermindert dat de stress meteen.

Hoewel ze er nu helemaal voor gewonnen is, zette Ilse niet meteen de stap naar zelfstandig werk. Toen ze ziek werd, was ze feitelijk nog in dienst bij haar werkgever. Een geluk bij een ongeluk, want zo was ze financieel toch iets beter beschermd. Na haar herstel is ze kortstondig weer in vaste loondienst gaan werken, eerst tijdelijk voor haar oude werkgever, daarna een stuk verder weg van thuis. Dat ze uiteindelijk toch de switch naar een statuut als zelfstandige durfde te zetten, heeft ze voor een groot deel aan haar man te danken, zegt Ilse.

‘Hij heeft me altijd gestimuleerd om ervoor te gaan, en geeft me ook financieel de ruimte. Want ik verdien nu lang niet zoveel als toen ik nog in de chemie werkte. Zonder het inkomen en het duwtje in de rug van mijn man had ik dit niet kunnen doen. Ook de sociale bescherming is nu uiteraard een pak minder. Maar daar wil ik me niet door laten verlammen, want mijn statuut heeft natuurlijk ook grote voordelen.'

Foto KotK/An Nelissen, Leven 72, oktober 2016

'Ik doe opdrachten die ik graag doe, en dat geeft mij dan weer meer energie. Ik plan mijn werk zelf, en kan er – ook overdag – zijn voor de kinderen als het nodig is. Onze zoon heeft een autismespectrumstoornis, zit op een speciale school en verblijft daardoor een paar nachten per week op internaat. Ik kan nu veel makkelijk mee instaan voor zijn vervoer van en naar school. En als ik tussen twee afspraken een dutje nodig heb, dan kan dat ook.’

‘Ik moet er wel over waken dat ik mezelf niet voorbij hol. Als zelfstandige heb je geen kantooruren, en bovendien ben ik altijd al erg perfectionistisch geweest. Soms moet ik mezelf echt streng toespreken en zeggen “Stop, dit is goed genoeg”. De onzekerheid is ook wel groter dan vroeger. Mijn lichaam heeft me al twee keer zwaar in de steek gelaten. Ergens in mijn achterhoofd zit toch wel wat angst dat het opnieuw kan gebeuren, al probeer ik daar niet te veel aan te denken. Bovendien stelt mijn huidige job mij constant voor nieuwe uitdagingen, ik zie me vaak verplicht buiten de comfortzone te treden die ik in mijn vorige beroepsleven had opgebouwd. Dat vraagt best wel energie en focus.’

Mijn lichaam heeft me al twee keer zwaar in de steek gelaten. Ergens in mijn achterhoofd zit toch wel wat angst dat het opnieuw kan gebeuren.

Heeft de ziekte haar kijk op het leven veranderd? ‘Wel, ik kan echt genieten van kleine dingen: de zon die opkomt, een grappig reclamespotje, iemand die lief is voor iemand anders. Maar dat deed ik vroeger misschien ook al. Wel kijk ik anders aan tegen erge dingen die anderen overkomen. Je kunt je beter in hun schoenen plaatsen en misschien daardoor ook beter aanvoelen waarmee ze geholpen kunnen worden. Het is die nieuwe gevoeligheid die ik nu volop inzet in mijn werk.’

Boek over werken na kanker

Het Kanker Perspektief (Lannoo Campus, 2016) van Erik Van Vooren, met de steun van Kom op tegen Kanker, waarin leidinggevenden en ondernemers getuigen over hun kracht en kwetsbaarheid.  

Meer informatie

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.