Column Frieda Joris - Pionier

Zelfs als het over haar eigen kankerbehandeling gaat, is mijn vriendin in staat om out of te box te denken
Frieda Joris, journaliste
Uit Leven, editie 67, juli 2015

Frieda Joris, journaliste bij Het Laatste Nieuws, kreeg in het najaar van 2000 borstkanker. Ze schrijft voor Leven vier keer per jaar deze column.

Ik heb kritische vriendinnen. Zo kritisch dat ze zelfs in buitengewone omstandigheden hun koelbloedigheid bewaren en niet klakkeloos aannemen wat hen wordt verteld. Die, zelfs als het over hun eigen kankerbehandeling gaat, in staat zijn om out of the box te denken, zoals dat in modische termen heet. Ik bewonder dat want ik vrees, neen ik weet zeker, dat ik tot een andere categorie behoor. Overdonderd door het nieuws van een kwaadaardige tumor verschrompel ik tot het volgzame type en vergeet ik het vrije, onafhankelijke denken. Ik schenk mijn vertrouwen en leg mijn leven in de handen van een specialist. Die ik weliswaar met zorg uitkies, en met behulp van die kritische vriendinnen.

V. is zo iemand. In haar vroegere job als lifestyle-journaliste ging ze al een stuk verder dan de meesten. Nadat goed van de tongriem gesneden marketeers hét wondermiddel aanprezen tegen verslapping, uitdroging en rimpeling van de huid, ging V. onverschrokken de confrontatie aan. Hoornlaag, opperhuid, lederhuid passeerden de revue en het feit dat cosmetica geen medicijn is of mag zijn. V. documenteerde zich en doorprikte de ballon. Haar konden ze geen blaasjes wijsmaken, zij spitte tot op de bodem met een wetenschappelijke knowhow die ze her en der gretig bijeen sprokkelde. Heel populair bij de persattachés was ze niet, begrijpt u. Maar ze deed haar job zoals die gedaan moest worden. Kritisch, met kennis van zaken.

Zoals iedereen is ze helemaal van haar melk, maar toch genoeg bij de pinken om niet onmiddellijk in te stemmen met het behandelingsprotocol van de dokter
Frieda Joris

Nu ze ziek is, is dat niet anders. 'Borstkanker uitgezaaid naar lever en botten' kreeg ze te horen. Boem. Paukeslag. Zoals iedereen helemaal van haar melk, maar toch nog genoeg bij de pinken om niet onmiddellijk in te stemmen met het behandelingsprotocol van die dokter. Ze ging het eerst eens zelf bekijken zei ze, en zou dan wel een nieuwe afspraak maken. Blind vertrouwen is aan haar niet besteed. Zeker met een dokter die ze voor het eerst ziet, in een vreemd ziekenhuis en op een afdeling waar ze hoopte nooit als lijdend voorwerp te belanden. Allemaal heel onwezenlijk.

Eenmaal thuis en de eerste schok verwerkt, doet V. waar ze al jarenlang heel goed in is. Ze begint met haar research. Grondig als naar gewoonte, alsof haar leven ervan afhangt en ditmaal is dat misschien een beetje zo. Binnen de kortste keren schoolt ze zich bij maar kalm wordt ze er niet van, eerder moedeloos. Via het internet volgt ze wetenschappelijke congressen op zoek naar andere dan de klassieke behandelingen. Want die chemo wil ze niet, ze voelt dat ze daar geen baat bij kan hebben. Daarenboven weigert ze een kale kop en wil ze haar ziekte voor haar moeder wil verbergen. Lief van haar, maar als ik die moeder was, zou ik liever wéten en haar van de behandeling overtuigen. Maar ja, bij V. helpt geen lievemoederen.

Met haar nieuw verworven kennis laat V. een DNA-analyse doen die haar 4500 euro kost, want dergelijke analyses worden meestal (nog) niet terugbetaald. Blijkt dat ze een zeldzame kanker heeft waar de klassieke chemo- en hormoontherapie geen vat op heeft. Raar hoe een buikgevoel soms juist is, maar helaas is V. daarmee niet genezen. Ze is nu op zoek naar een revolutionaire behandeling en ze zal die vinden ook, koste wat het kost. Respect. Pioniers als zij zijn nodig.

 

Uw reactie op deze column is altijd welkom. Mail ons via leven@komoptegenkanker.be.

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.