Column Frieda Joris - Bucketlist

Ik héb helemaal geen to-dolijstje
Frieda Joris, journaliste
Uit Leven, editie 80, oktober 2018

Frieda Joris, journaliste bij Het Laatste Nieuws, kreeg in het najaar van 2000 borstkanker. Ze schrijft voor Leven vier keer per jaar deze column.

Auteur: Frieda Joris - Fotograaf: Filip Claessens

‘Weer iets dat ik van mijn bucketlist kan schrappen’, zegt mijn vriendin J., terwijl we genietend naar de zonsondergang in Zeeland staren. En even, ondanks het hartverwarmende spektakel, kan ik een koude rilling niet onderdrukken. Zo'n lijstje stel je in mijn ogen immers pas op als het einde nadert. Als Pietje de Dood zijn zeis slijpt en het enig resterende uitstapje een boottocht naar de overkant van de Styx dreigt te worden. 

Het emmerlijstje kreeg immers zijn naam van de uitdrukking 'to kick the bucket', een Engels eufemisme voor het meedogenloze woord 'sterven'. Jack Nicholson en Morgan Freeman waren in de film 'The Bucket List' toch ook terminale kankerpatiënten die op de valreep nog een paar dromen wilden verwezenlijken? 

 

Mijn enige langetermijnplanning bestaat uit een jaarlijkse checkup, een zesmaandelijkse tandartscontrole en een paar verjaardagen. En dan nog vergeet ik er af en toe een.

'Je bent toch niet ziek?' vraag ik met enigszins onvaste stem. Ze lacht hartelijk, oef. Niks aan de hand, maar zestigers zoals wij moeten beseffen dat we niet eeuwig zullen leven, antwoordt ze. 

De zon is al in de zee gezakt als ik nog zit te dubben. Ik héb namelijk helemaal geen to-dolijstje. Ik pluk de dag, altijd gedaan. Mijn enige langetermijnplanning bestaat uit een jaarlijkse checkup, een zesmaandelijkse tandartscontrole en een paar verjaardagen. En dan nog vergeet ik er af en toe een. 

Vriendin J. is meer van het vooruitziende type. 'Je moet ervan uitgaan dat het nooit meer beter wordt dan nu' zegt ze. Ze wijst naar die knie van haar die begint tegen te sputteren en waar ze af en toe door zakt. 'Nu kan nog alles zonder al te veel pijn. Maar morgen?'

En kijk, daar heb ik niet van terug. Ik sta er gewoon niet bij stil dat morgen misschien alles anders wordt dan vandaag. Zonder er lang over na te denken, ga ik ervan uit honderd jaar te worden. Alive and kicking, zoals in het liedje van The Simple Minds. Tja, de naam van de groep spreekt voor zich natuurlijk. Eenvoudig van geest, maar dat komt me beter uit dan piekeren over krakende knieën of heupen.

Waar haal ik die pretentie van bijna-onsterfelijkheid vandaan?

Waar haal ik die pretentie van bijna-onsterfelijkheid trouwens vandaan? Uitgerekend ik zou beter moeten weten, al zit er wel een logica in de manier waarop mijn door emotie gedreven intelligentie werkt. Want die borstkanker heeft 18 jaar geleden de vechter in mij wakker gemaakt waardoor me, myself and I zelfs wat overmoedig werd. Is dat een goede verontschuldiging? 

Nu ik eraan denk: tijdens mijn behandeling lag ik al evenmin van een bucketlist wakker. Wat zou ik er trouwens op gezet hebben? Een helikoptervlucht door de Grand Canyon of boven de baaien van Bora Bora? Een rumcocktail drinken op het strand van Montego Bay? Een nachtelijke wandeling langs de tempels in Kyoto? Neen, hoor. Ik durfde toen helemaal geen grote plannen maken. Nog goed dat dat mijn specialiteit niet was.

Van één iemand had ik een tulpenbol gekregen. 'Plant die in de grond' zei hij. 'En misschien twijfel je er nu aan maar je zal die bloem volgende lente zien bloeien.' Dáár dacht ik aan. Mijn hele bucketlist was dus beperkt tot één item: die rode tulp zien gedijen. Mijn wens kwam uit, de tulp floreerde en ik ook. Zonder lijstje,

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.