Column Frieda Joris - Bloed in mijn champagne

Een borstreconstructie moet een recht zijn, geen gunst
Frieda Joris, journaliste
Uit Leven, editie 63, juli 2014

Frieda Joris, journaliste bij Het Laatste Nieuws, kreeg in het najaar van 2000 borstkanker. Ze schrijft voor Leven vier keer per jaar deze column.

Auteur: Frieda Joris - Fotograaf: Filip Claessens
Vrouwen die na een amputatie 2000, 3000, ja, 4000 euro uit eigen zak moeten betalen voor een nieuwe borst met eigen weefsel. Ziekelijk, toch?

Soms besef ik spontaan wat een zondagskind ik ben. Soms heb ik een schop tegen mijn kont nodig om dat in te zien. En die verse schop, die was raak. Omdat het me de pijn van anderen deed voelen, die mij bespaard was gebleven.

Aanleiding is de eis tot volledige terugbetaling van borstreconstructies van de Vlaamse Liga tegen Kanker, en de getuigenissen die binnenstromen. Vrouwen die na een amputatie 2000, 3000, ja, 4000 euro uit eigen zak moeten betalen voor een nieuwe borst met eigen weefsel. Ziekelijk, toch?

Mijn reconstructie, ondertussen dertien jaar oud, was een zogenaamde tram-flap die volgens mijn arts een mooier en beter resultaat gaf dan een prothese. Huid, vet en een spier van mijn buik dienden om een nieuwe borst te vormen, dezelfde of bijna dezelfde complexe ingreep die vandaag wordt toegepast. De ziekteverzekering betaalde die in mijn geval volledig terug, met dank ook aan mijn ondertussen gepensioneerde esthetische chirurg die tegen het door de overheid voorziene tarief werkte. Maar vandaag volstaat datzelfde bedrag niet meer om de kosten te dekken en dat is, zacht uitgedrukt, niet eerlijk. Een reconstructie moet een recht zijn, geen gunst voor wie het kan betalen.

Verminking, bestralingen, chemo: ik kon, met een nieuwe borst, die bladzijde eindelijk omdraaien. De draad weer opnemen zonder de dagelijkse confrontatie met het gemis van dat ene heuveltje.

Van het vele geld dat de ingreep kostte, moest ik toen dus al niet wakker liggen. Ik had me ook van begin af aan voorgenomen: 'Ik wil een nieuwe borst, ik zal een nieuwe borst. Ooit. Als die nachtmerrie voorbij is'. Het was een stuk troost, die me de wonde deed relativeren. Want die reconstructie, een jaar na de amputatie, was meer dan het herstel van mijn lichamelijk evenwicht. Die operatie was ook het sluitstuk van de donkere tijd. Verminking, bestralingen, chemo: ik kon, met een nieuwe borst, die bladzijde eindelijk omdraaien. De draad weer opnemen zonder de dagelijkse confrontatie met het gemis van dat ene heuveltje.

U had me moeten zien, toen ik eindelijk naar het ziekenhuis kon voor die restauratie van mijn vroegere ik. Voor een operatie die ik wou, die ik me al een jaar lang had voorgenomen en waarbij de lichamelijke pijn bijna bijkomstig leek. Mijn koffertje stond al dagen op voorhand klaar, alsof ik op vakantie ging. De verwachting was even hoog gespannen maar de inhoud van mijn Delsey verschilde wel een beetje. Geen bikini en zonnecrème maar slaapkleding met vooraan knoopjes. Jaren geleden gekocht voor de borstvoeding, nu handig bij de verzorging van een borst die nooit zal voeden.

U had me moeten zien, toen ik eindelijk naar het ziekenhuis kon voor die restauratie van mijn vroegere ik. Mijn koffertje stond al dagen op voorhand klaar, alsof ik op vakantie ging.

's Middags voor de opname ging ik eten met drie vriendinnen. Krachten opdoen, heette dat en de spirit werd niet alleen aangevuurd met een steak en frietjes, maar ook met drie flessen champagne om de lange lunch door te spoelen. Lachen, gieren, brullen. Mijn echtgenoot bracht me vervolgens naar het ziekenhuis waar ik met enigszins troebele geest maar met een smile tot achter mijn oren de formulieren invulde. Eens in de kamer plofte ik als een zoutzak in de zetel en de gedesinfecteerde wereld om me heen leek roze. Ik zonk weg in een zalige roes, tot er op de deur werd geklopt. Een vierde vriendin, mét een volgende fles champagne. Ik moet bekennen, ook daar heb ik nog van gedronken. Ik had toch niets anders te doen, nietwaar.

Toen ze weg was, kwam de verpleegster langs. Voor een bloedafname. Giechelend als een idioot heb ik mijn arm uitgestrekt, terwijl ik mijn betreurenswaardige situatie verduidelijkte. 'Ik hoop dat u bloed in mijn champagne vindt', zei ik en de verpleegster moest ermee lachen. Daarna ben ik in bed gekropen en geloof het of niet, ik werd pas 's anderendaags na de operatie wakker. Zonder kater, helemaal ingezwachteld en met twee borsten. Een mens zou er bijna geld voor geven om zo geopereerd te worden. Geen 3000 euro natuurlijk. Die champagne moet ook betaald worden.

 

Uw reactie op deze column is altijd welkom. Mail ons via leven@komoptegenkanker.be.

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.