Column Bart van Eldert - Superkracht

Niet meer kunnen en niet meer mogen, het is mijn leven. En toch geniet ik elke dag.
Bart van Eldert
Uit Leven, editie 94, april 2022

Bart van Eldert (°Amsterdam, 1966) werkte vroeger als verslaggever en columnist voor het Algemeen Dagblad en schreef samen met Danielle Pinedo het brievenboek Beter worden is niet voor watjes. Hij heeft leukemie en kan door zijn ziekte niet meer werken. Zijn vrouw is behandeld voor borstkanker. Ze hebben twee kinderen.

Auteur: Bart van Eldert - Fotograaf: ID / Koen Verheijden

Veel vrienden hebben voortdurend een pandemische terugval. Weer niet naar het werk, naar sport of weekendjes weg. Ze bellen omdat er vanochtend al niets meer te netflixen was. Ik hoor gekraak tijdens het videobellen. Ja hoor, die ligt weer lusteloos met chips op de bank.

‘En ik was altijd zo actief’, zoomen ze dan. ‘Ik at gezond, ging in het weekend volleyballen met vrienden. En kijk mij nu. Noodgedwongen thuis. Ik kan niets meer. Het voelt alsof het nooit meer goed komt. Natuurlijk, iedereen zegt dat ik niet de enige ben. Dat de wereld vol zit met mensen met dezelfde problemen. Maar wat heb ik daar aan?’

Ze bellen mij omdat ik dit andere bestaan ken. Niet meer kunnen en niet meer mogen, het is mijn leven. En toch geniet ik elke dag. Ze willen weten hoe ik dat doe.

Ik ken mensen die zwaar ziek én levensgenieter zijn. In de pandemie blijkt zo ziek zijn een superkracht. Als superhelden kunnen we gezonde mensen beschermen.

Ik kom met mijn vertrouwde lijstje. Elke dag de wekker. Vaste patronen vullen de dagen. Juist regelmaat maakt je veerkrachtig. Zo geniet je met aanpassingen. Geen volleybal? Dan lekker wandelen. Wándelen, schrikken ze dan.

Ik gooi er nog een schepje bovenop. Sinds voor mij een feest vol mensen te veel is, nodig ik mensen thuis uit. Maximaal twee per keer. O ja? Ik hoor een zelfmedelijdend biertje opengaan. Het wil er bij mijn vrienden maar moeilijk in dat aanpassen niet alleen iets voor zwakken en zieken is.

De overheid wil de kwetsbaren beschermen. Op het Nederlandse nieuws zag ik verboden feesten en mondkapjesweigeraars. Ziekenhuispersoneel krijgt geen applaus meer maar de middelvinger. Wat zijn ze kwetsbaar, die boze mensen en klagende vrienden.

Tegelijkertijd ken ik mensen die zwaar ziek én levensgenieter zijn. In de pandemie blijkt zo ziek zijn een superkracht. Als superhelden kunnen we gezonde mensen beschermen. Ik zie Superman vanuit zijn rolstoel het coronatoegangsbewijs controleren. ‘Hou vol’, knipoogt hij. Ik zie inloophuizen voor kankerpatiënten veranderen in uitloophuizen. Allemaal superspreaders die besmettelijk genieten. Van Kom op tegen Kanker maken we ‘Kom maar op met je gekanker’.

En we geven gezonde mensen een extra vaccinatieronde. De booster: even mentaal aangeprikt door een ziek medemens. Met tips over veerkracht als vaccin. Daarna mogen ze ervaringen uitwisselen: deed jouw prikje ook zo zeer? ‘Nou, ik had een pijnlijk goed gesprek met een borstkankerpatiënte. En jij?’ ‘Ik had een vrolijke leukemiepatiënt. Ik heb twee nachten liggen zweten.’

 

Uw reactie op deze column is altijd welkom. Mail ons via leven@komoptegenkanker.be.

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.