Column Bart van Eldert - Hier zijn

Het leven ís heerlijk. Je moet het alleen af en toe in de goede richting draaien.
Bart van Eldert
Uit Leven, editie 90, april 2021

Bart van Eldert (°Amsterdam, 1966) werkte vroeger als verslaggever en columnist voor het Algemeen Dagblad en schreef samen met Danielle Pinedo het brievenboek Beter worden is niet voor watjes. Hij heeft leukemie en kan door zijn ziekte niet meer werken. Zijn vrouw is behandeld voor borstkanker. Ze hebben twee kinderen.

Auteur: Bart van Eldert - Fotograaf: ID / Koen Verheijden

Van vrienden moet ik blij zijn met ‘de kleine dingen’ die ik nog heb. Gezonde mensen hebben daar geen tijd voor. Ik weet nog hoe ik jaren geleden in de file naar de krant kroop. Bij de koffieautomaat stond een collega, uit dezelfde file. Het was nog geen zeven uur ’s ochtends en de stoom kwam al uit zijn oren. Ik vond het zeker ook een schande? Nou, ik had de zomerzon langzaam zien opklimmen boven de weilanden naast de snelweg en aan een gedicht gedacht, hoe heerlijk het is hier te zijn. Die kleine dingen had hij allemaal gemist.

En het leven ís heerlijk, ook bij momenten van grote of kleine tegenslag. De kleine momenten zijn er als je gezond bent. Zoals toen ik voor een interview bij de NASA zat te wachten. Een forse wandklok tikte mijn tijd weg, net nadat ik had gehoord dat de astronaute verlaat was. Daarmee werd het gesprek in de VS waar ik maanden om had gebedeld, een halfuur korter. Houston, we have a problem.

Maar als ik op een stoel ging staan, kon ik net bij die wandklok. Ik schroefde ’m een dik halfuur terug. Om het af te maken verschoof ik de vergadertafel. Zat Kuifje recht onder de klok. Het werd een heerlijk gesprek. Steeds als het secretariaat op de deur klopte, keek captain Heide Stefanyshyn-Piper naar de wandklok en zei: ‘All the time in the world’. Een klein moment in het leven om van te genieten.

‘Hier zijn is heerlijk’, schreef de dichter Rilke. Niet veel later overleed hij aan leukemie, ik denk om zijn punt te maken.

De grote momenten volgden op mijn diagnose. Het ging zo crescendo dat ik 24/7 in het ziekenhuis welkom was. ‘Hoe weet ik nu of ik een bloeding heb?’, had ik mijn arts gevraagd. Dat merk je vanzelf, had ze gelachen. En inderdaad, op vrijdagavond vlak voor het diner spoot het bloed mijn neus uit. Mocht ik meteen naar de spoeddienst. Die zit lekker dicht bij de heerlijke broodjes van het ziekenhuisrestaurant. De spoedarts las ‘leukemiepatiënt met spontane bloeding’, riep in de wachtkamer mijn naam en zag daar een hand met een warm kaascroissantje omhooggaan.

‘Hier zijn is heerlijk’, schreef de dichter Rilke. Niet veel later overleed hij aan leukemie, ik denk om zijn punt te maken. Het leven ís heerlijk. Je moet het alleen af en toe in de goede richting draaien. Bij kleine tegenslag volstaat een wandklok. Bij grote tegenslag adviseer ik om een warm kaascroissantje in de lucht te steken.

 

Uw reactie op deze column is altijd welkom. Mail ons via leven@komoptegenkanker.be.

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.