Column Bart van Eldert - Grenzeloos

Ik loop voortdurend tegen grenzen aan.
Bart van Eldert
Uit Leven, editie 93, januari 2022

Bart van Eldert (°Amsterdam, 1966) werkte vroeger als verslaggever en columnist voor het Algemeen Dagblad en schreef samen met Danielle Pinedo het brievenboek Beter worden is niet voor watjes. Hij heeft leukemie en kan door zijn ziekte niet meer werken. Zijn vrouw is behandeld voor borstkanker. Ze hebben twee kinderen.

Auteur: Bart van Eldert - Fotograaf: ID / Koen Verheijden

Ik heb er vaak van gedroomd om te ontsnappen uit het ‘kankerrijk’. ’s Nachts zoek ik dan de grens ervan op. Ergens is de uitgang. Daar wil ik de oude man achterlaten die mij vergezelt. Die ’s ochtends eerst met mij meeloopt, zich dan onvermijdelijk in mij laat zakken en mijn lichaam stap voor stap overneemt. Zonder nog naar hem om te kijken wil ik de gezonde wereld weer in. Waar mensen groente eten zonder buikpijn, en waar een half boek lezen je niet opbrandt, maar energie geeft.

Overdag loop ik voortdurend tegen grenzen aan. Zo heb ik geleerd wie die oude man is. Met zijn langzame opmars in mijn lijf vertelt hij mij wat ik aankan en waar mijn scheidslijn ligt tussen ziek en gezond.

Zo gaat mijn grenswachter mee op visite. Voorzichtig laat hij zich in mij zakken zodat ik naar huis ga nog voordat hij mijn hele lichaam overneemt. Ondertussen klaagt mijn kennis over zijn werk. Manager dit en processen dat. Ik begin aan een werkherinnering. Open mond aan de andere kant van de koffietafel. Chronisch zieken praten niet over werken. Ze zijn werkeloos toehoorder.

Mijn oude man knikt me toe. We moesten maar eens naar huis. Terug in de auto volgt het besef. Er is meer dan alleen mijn ziekengrens. De gezonde wereld trekt zelf ook steeds strepen in het zand. Het begint al bij de dokter, de kinesitherapeut en de psycholoog. Ze zetten met gezond verstand de streep voor zieke mensen. Stop op tijd. Doe minder. Er zijn zelfs groepslessen waar je leert ‘de kankerkaart te trekken’: je kunt dit niet, te belastend. De boodschap is dat je niet meer meedoet in de gezonde wereld. Voor je het weet zit je de hele dag alleen thuis met je kankerkaart.

Tegenwoordig droom ik niet meer van ontsnappen. Ik zoek geen uitgang meer. Ik wil een ingang, een bezoekerspoortje.

Tegenwoordig droom ik niet meer van ontsnappen. Ik zoek geen uitgang meer. Ik wil een ingang, een bezoekerspoortje. Kom toch kijken. Laat mijn oude man je begeleiden. Strompel eens ongezond rond en zie hoe klein het hier is. Wie die schimmen aan de rand zijn? Dat zijn jullie, die steeds grenzen trekken. Stop. Doe niet. Kan niet. Praat niet over werk. Kom niet op mijn feestje. Te belastend. Voor wie eigenlijk, voor de zieke of voor de gezonde mens? Wat zouden we elkaar veel kunnen leren, met zo’n bezoekerspoortje tussen ziek en gezond. De mogelijkheden zijn grenzeloos.

 

Uw reactie op deze column is altijd welkom. Mail ons via leven@komoptegenkanker.be.

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.