Column Bart van Eldert - Frisse duik

Wie verlangt naar vroeger, gaat op gisteren staan wachten.
Bart van Eldert
Uit Leven, editie 96, oktober 2022

Bart van Eldert (°Amsterdam, 1966) werkte vroeger als verslaggever en columnist voor het Algemeen Dagblad en schreef samen met Danielle Pinedo het brievenboek Beter worden is niet voor watjes. Hij heeft leukemie en kan door zijn ziekte niet meer werken. Zijn vrouw is behandeld voor borstkanker. Ze hebben twee kinderen. Voor Leven schrijft hij deze driemaandelijkse column.

Auteur: Bart van Eldert - Fotograaf: ID / Koen Verheijden

Wat zou je doen als je weer zo fit als vroeger was? Bezoek uit de gezonde wereld komt vaak met deze vraag. Vrienden kunnen zich mijn leven maar moeilijk inbeelden. Mijn antwoord overdenkend merk ik hoe moeilijk ik mij op mijn beurt nog kan inbeelden hoe gezond leven ook alweer gaat.

Ik stel me zo voor dat ik zou beginnen met ‘s ochtends fit opstaan. Geen drie pillen bij het ontbijt, met naast het bord altijd die drie streepjes in een schrift als vergeet-me-nietjes. Die drie vergeten mag niet want voor chemo heb ik levenslang. Stel dat mijn beenmerg en ik allebei zonder kunnen. Misschien zou ik na het ontbijt wel een heel uur kunnen stofzuigen. Vlot de vaatwasser uitruimen, zonder altijd brandende armen. Dan – welkom terug eetlust – als lunch een groente-omelet maken. Het ei in de pan op tijd ruiken. En omdraaien voor het zwart ziet. Het verschil proeven.

Mijn voorstellingsvermogen is nog maar net voorbij de middag en nu duizelt het me al van de mogelijkheden. Niet bekaf na de boodschappen. ’s Avonds niet alleen op Netflix nieuwe mensen ontmoeten. Wie weet zelfs weer gewoon meedoen, ’s ochtends juichend aansluiten in de file.

Die vragenstellers weten ook wel dat ik chronisch ziek ben. En blijf. Eigenlijk bedoelen ze: verlang je niet naar vroeger? Naar ons volle en heerlijk gewone leven met vakanties, werk, sport en alleen wat kleine beslommeringen?

Nee. En dat is niet gek. Verlangen naar vroeger is een verkeerde vorm van achteruit kijken. Wie verlangt naar vroeger, gaat op gisteren staan wachten.

En moet ik dan morgen weer wachten op het gisteren dat vandaag dan is geworden? Wie gaat er nou op gisteren zitten wachten? Dat is absurd.

Denk maar eens even met me mee. Je staat aan het strand. Het is een mooie voorjaarsdag. Lekker het zand tussen de tenen. De zee warmt alweer wat op.

‘Zullen we een duik nemen?’
'Nee joh, ik sta nog te wachten.’
‘Waarop dan?’
‘Ja, op de vorige golf.’

In de gekkigheid van deze vergelijking zit het antwoord aan mijn vrienden verscholen. Die mooie grote golf van gisteren komt niet meer terug. Hoe hoog en schuimig onstuimig de zee morgen zal zijn, weet jij het? Ik blijf er aan het strand niet op wachten. Zodra de zon opkomt, neem ik een frisse duik in vandaag.

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.