Rachel Noppen, op vakantie met lotgenoten

Hier wordt met interesse en begrip geluisterd
Rachel Noppen
Uit Leven, editie 77, januari 2018

Al driemaal kreeg Rachel Noppen (85) borstkanker. Begin dit jaar viel de ziekte samen met het overlijden van haar man. ‘Mijn levenslust was volledig weg’, zegt Rachel, ‘maar hier in Nieuwpoort herleef ik weer’. Zestig jaar herinneringen heeft ze aan deze stad. ‘Hier brachten Raymond en ik vaak de zomer door met kinderen en kleinkinderen.’ Sinds de dood van haar man keert ze voor het eerst helemaal alleen terug. Alhoewel, alleen? Samen met 46 anderen neemt ze deel aan een vakantieweek voor kankerpatiënten, een initiatief van Samana (het vroegere Ziekenzorg CM) in samenwerking met Kom op tegen Kanker.

Auteur: Liesbet De Vuyst - Fotograaf: Lieven Van Assche
rn8

Ze is een beetje gestrest, want deze morgen heeft ze zich verslapen. Omdat ze wist dat ze vandaag een dagje gevolgd zou worden, deed ze vannacht geen oog dicht. Ze dommelde pas tegen de ochtend in. ‘Gelukkig kan je hier tot 10 uur ontbijten. Niet erg dus dat ik wat langer in bed bleef liggen.’ Ondertussen schijnt de zon en heeft ze zin in de activiteiten voor vandaag.

De dag start met een bewegingssessie. Samen met de andere deelnemers gaat Rachel in een kring zitten. De muziek wordt gestart en Anneke, een van de twaalf vrijwilligers op deze reis, doet de bewegingen voor. De groep kijkt aandachtig en imiteert de begeleidster. Niet alleen de spieren en gewrichten worden op die manier gesmeerd, ook de stembanden. Klinkt er een Nederlandstalig lied, dan zingt iedereen uit volle borst mee.

rn2

‘Ik ben niet bepaald een nachtegaal, maar zingen maakt me vrolijk’, lacht Rachel ‘en de oefeningen helpen tegen stramme spieren.’ Na de inspanning volgt een moment van ontspanning. De drukte van de bewegingssessie verdwijnt, de rust keert weer. De deelnemers gaan wat onderuit hangen op hun stoel, want het is tijd voor een voetmassage. Rachel glimlacht en geniet. Geduldig wacht iedereen op zijn beurt.

‘Het leuke aan deze vakantie is dat we zelf kunnen beslissen aan welke activiteiten we deelnemen’, zegt Rachel. ‘Vandaag vind ik het ochtendprogramma prima, maar gisteren was het een les tai chi. Omdat ik niet meer zo stevig op mijn benen sta, besloot ik niet mee te doen. Niemand vindt dat hier erg. Die vrijheid apprecieer ik.’

rn4

Als Rachel niet met de groep optrekt, gaat ze wandelen. ‘Ik heb speciaal mijn laarzen meegenomen, omdat ik het heerlijk vind om langs en door het water te lopen. Vandaag staat er veel wind en zal ik moeten beuken om vooruit te komen. Als ik ga wandelen ben ik even met mijn gedachten alleen en dat is soms nodig. Maar zulke momenten mogen ook niet te lang duren.’

Een van de redenen waarom Rachel zich inschreef, is omdat ze nood heeft aan verstrooiing. ‘De stilte thuis, het went maar moeilijk. Mijn man en ik waren 60 jaar getrouwd en hebben altijd alles samen gedaan, zelfs gewerkt. Het doet zoveel deugd om hier niet alleen te moeten eten en een praatje te kunnen slaan aan tafel. Je kan hier ook over je ziekte spreken zonder dat je de mensen verveelt. Hier wordt met interesse en begrip geluisterd.’

rn3

Terwijl Rachel na het middageten koffie drinkt op het terras van het hotel, vertelt ze over haar borstkankergeschiedenis. De eerste keer was ze 50. ‘Borstkanker vroeger en nu, dat is niet meer te vergelijken’, zegt ze. ‘Uiteraard kreeg ik 35 jaar geleden ook de behandeling die ik nodig had, maar voor de rest moest ik mijn plan trekken. Ik had toen nog drie inwonende kinderen en een eigen zaak. Niet gemakkelijk om dat alles te combineren terwijl je ziek bent. Het is fantastisch dat mensen nu veel beter opgevangen en gesteund worden. Ik denk bijvoorbeeld niet dat er toen al vakanties zoals deze georganiseerd werden. Kanker is nu ook bespreekbaar geworden, wat helpt bij het verwerkingsproces. Vroeger klapten mensen dicht als je dat onderwerp aansneed.’

Vijf jaar geleden kreeg Rachel een tweede keer borstkanker en begin dit jaar werd er bij een controle opnieuw een tumor vastgesteld. ‘Bij die derde diagnose vertelde ik het nieuws eerst aan mijn kinderen. Voor mijn man wou ik het eigenlijk verzwijgen, maar zoiets hou je natuurlijk niet vol. Op een avond heb ik hem dan toch ingelicht over de nieuwe diagnose. Diezelfde nacht is hij onverwacht overleden. Een derde keer kanker kon hij wellicht niet meer aan. Ik denk dat hij ook bang was dat ik niet meer in staat zou zijn om hem thuis te blijven verzorgen. Raymond is 90 geworden. De laatste twee jaar sukkelde hij. Na een val thuis belandde hij in een rolstoel en zorgde ik voor hem.’

Het contact met anderen maakt me mentaal sterker.

‘Na zijn begrafenis liet ik me opereren en kreeg ik bestralingen, hoewel ik daar eigenlijk het nut niet meer van inzag. Niemand had me nog nodig. Mijn man was dood en mijn kinderen hadden hun eigen leven. Met die gedachte heb ik enkele maanden rondgelopen. Ik verloor mijn levenslust, was altijd moe, had in niets meer zin. Toch weet ik dat Raymond nooit zou hebben gewild dat ik me liet gaan. Daarom nam ik in juni voor de eerste keer deel aan een vakantie voor kankerpatiënten. Het was ook hier in Nieuwpoort in hotel Sandeshoved.'

rn6

'Ik was toen bang om alleen te komen, vreesde de confrontatie met de herinneringen. Mijn zus ging uiteindelijk mee. Die week heeft me toen veel deugd gedaan. Ik heb me voor een tweede keer ingeschreven omdat ik merkte dat het contact met anderen me mentaal sterker had gemaakt. Ik kreeg ook weer zin om dingen te doen.’

Zin om de tram te nemen naar de haven van Nieuwpoort bijvoorbeeld. ‘Aan deze plek heb ik misschien nog de mooiste herinneringen’, mijmert Rachel. ‘Raymond kwam hier altijd graag wandelen.’

De vrijwilligers hebben geen wandeling in petto, maar wel een rondvaart met de Seastar. De boot neemt ons mee naar onder andere het natuurreservaat De IJzermonding. ‘Van zulke activiteiten geniet ik het meeste: een mooi uitzicht, een praatje maken met de anderen en de zon voelen op je gelaat. Ja, voorlopig is dit zeker het hoogtepunt van de vakantie’, beslist Rachel. ‘Al ziet de activiteit voor morgen, een korte duinenwandeling in De Panne, er ook veelbelovend uit.’

rn7

Wat er op het programma staat voor vanavond, is ze vergeten. Dat het gisteravond casino was, herinnert ze zich wel nog. ‘Dat was me een beetje te druk’, zegt ze. ‘Ik denk dat ik vandaag niet deelneem aan de avondactiviteit.’

Na het eten vroeg gaan slapen, lijkt haar een beter idee. Door de kankerbehandeling is ze nog altijd sneller moe dan vroeger. Maar ook de activiteiten en de spanning van vandaag eisen hun tol.

Op haar kamer lost ze nog een woordzoeker op. Het doodsprentje van Raymond staat op het nachtkastje.

‘Ik moet mijn leven leren leiden zonder mijn man. Dat ik hier ben, vindt hij vast en zeker een goed begin.’

Kanker en vakantie

Er is een divers vakantieaanbod. Samana, NZ Vakanties en Liberale Mutualiteit organiseren elk i.s.m. Kom op tegen Kanker vakanties voor kankerpatiënten die niet kunnen genieten van het reguliere vakantieaanbod. De vakantieweken bieden een gevarieerd programma met ontspannende, creatieve en sportieve activiteiten. Data en meer info

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.